Şimdilik kötülere kızmaya bile hakkımız yoktur.
Ne zaman insanların kötü taraflarıyla karşılaşıp her şeyden ümidimi kesecek olsam, aklıma Sait Faik gelir, der ki:
" Şimdilik kötülere kızmaya bile hakkımız yoktur."
Sonrasında neden böyle dediğini de açıklar:
" Önemli olan kötülüğü iyilikle beraber ortadan kaldırmaktır. O zaman insanlık denilen şey kafasını kaldırır: "Durun bakalım," der, " biz de varız." Onun, insanlığın terazisi içinde teker teker tartılan kıymetler ancak kötülüğün silahlarını düşmanca değil dostça, elinden alır."
"Bu korkunç bir çocukluğun,sefil, bahtsız bir çocukluğun devamıdır. Bu tatmin edilemeyen insanoğlunun zelzele anıdır."
Sait Faik insanların kötülüğünü yaşamanın zorluğuna, kötü geçirilen çocukluğa, iyilik ve kötülük kavramlarının kendisine bağlar. Kavramlar ortadan kalkınca geriye ne iyilik ne de kötülük kalır. Çünkü, aslında her şey zıttıyla kaimdir. işte romanımızda da bu zıtlıkların çatışması sonucu kendini kaybetmiş bir kadın var, Nevin. "Bir insan kendini nasıl kaybeder?" diyebilirsiniz. Peki ya biz kendimizi hiç bulduk mu? Hiç kendimiz olduk mu?
İnsan sosyal bir varlık olduğu için diğer insanlarla sürekli iletişimde, bunun sonucu olarak da devamlı etkileniyor ve etkiliyoruz. Ancak; toplum normları bizi devamlı baskı altında tutuyor. Örneğin; Nevin, Batılı tarzda modern bir baba tarafından büyütülen bir kadın, ancak bu tarzı ( Doğulu daha muhafazakar) insanlara uymuyor, eleştiriliyor, dışlanıyor. Ama baktığımızdaki gazeteci ( Batılı) arkadaşlarına da uymuyor. Bir türlü çevresine uyum sağlayamayan Nevin, kendini bulmak üzere bir yolculuğa çıkıyor.
Severek okuduğum bir eserdi. Bir hikayeci olan Sait Faik'in böyle güzel roman yazması ayrıyeten takdir edilesi.
Ayrıca kitapla tanışmama vesile olan 
Karavandaki Adam 'a teşekkür ederim. Kendisinin ayrıntılı incelemesini buradan izleyebilirsiniz.
youtu.be/y4TsVyCXVjE
Karavandaki Adam 'a teşekkür ederim. Kendisinin ayrıntılı incelemesini buradan izleyebilirsiniz.
youtu.be/y4TsVyCXVjE··
15 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.