Bir İç Savaş
İtalyan yazarın 1935-1950 yılları arasında yazdığı günlük yazılarından oluşan bir günlük kitabı. Hayatta her zaman intihar fikri olan yazar bu fikri kötü bir fikir olarak görmez, en kötü şey onun için; "İntiharı düşünen bir insan için en kötü şey kendisini öldürmesi değil, bunu düşünüp yapamamasıdır." diye belirtmektedir. Bunu hiçbir zaman yapamayacağına inanır bu konuda kendini cesaretli görmemektedir. Döneminin en iyi şairleri arasındadır ve ödüllü bir şairdir. Fakat sürekli bir boşluk duygusu ve yalnızlık içinde olduğunu da belirtmektedir.
Şimdi gelelim yazarın hayatının kırıldığı ilk anlara. Zamanında düşünmeye bile korktuğu ilk aşkının ya ondan başka biri ile evlenirse diye aklına getirip düşünmek istemediği şey başına gelir. En korktuğumuz düşünmek istemediğimiz şeyler hep başımıza gelenlerdir diye belirtip umutsuzluğun doruklarında olduğunu görebiliriz. Daha sonra ki yıllarında bu yaşanmışlık gereği kızlara karşı bir nefret duyar ve onları sevmediği oldukça açık hissedilmektedir.
Çok acı çekince alışılır derlermiş bu yalan demektedir Pavese çünkü acısı her geçen zaman artmaktadır. Acı çekmiş olmanın karşılığını da köpekler gibi ölmek görmektir, intihar fikri bilinçaltından sürekli olarak çıkar ve hayatını işgal etmiştir. Hayata karşı duyarsız olamayan aslında çok duygusal biri olduğunu düşünmekteyim Pavese'nin. Yaşama sanatı onun için yalanlara inanabilmektir ama kendisi asla bunu başaramıyor. Dünyada ki başka acılara göz yumamıyor, gerçek bir duygusal. Bu sorunu da kendisinde görmekte, başka insanlarda aramıyor ve kendisi ile arasında olan bir problem olarak tanımlıyor her duygusunu, aşkını da. Acı çeken bir kişi için asla artık eskisi gibi olamayacağını düşünmekte. Pavese aynı zamanda bir okuyucudur. Shakespeare, dostoyevski, Rousseau bu üç yazardan özellikle çok fazla etkilenmekte bununla ilgili bir çok görüş ve yorumlarını okurken görebileceksiniz.
Derin düşünmeyi tehlike gören Paseve aynı zamanda Freud'u da okumakta ve bilgi sahibidir. Varoluşa inanan birisidir. Fakat ölümle herşeyin biteceğini düşünen yazar ilerki zamanlarında geçirdiği bunalımla artık ölüme duyduğu özleme intihar ile kavuşacağını düşünür. İnanç konusunda, yaşadığı bölgenin insanları hristiyandır ve onlar hakkında ölüp gidecekleri bildikleri için, bu dünyadan yalnızlıktan kurtulamadıklarını bildiklerini için kendilerini Tanrı ile avuturlar görüşüne sahiptir. Kısacası inanmaz, derin düşünmeyi tercih etmez yıllarca boşluk biriktirdiği hissine kapılır, eserleri dair herşeyden tiksinti duymaya başlaması ile birlikte tek çözümü intihar görmektedir. 18 Ağustos 1950, artık yazamayacağım diyor ve hayatına son veriyor. Bir çok okunmasını istemediği notları da yakmıştır ve kitapta ayrıca çıkarılmış bölümlerde vardır. Keşke tümüyle, yakmadan her hissini yansıtsaydı sadece hissettiklerinin bir kısmı Pavese'nin bunlar.
··
245 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.