Aslında "Karamsar" olarak tanımlarla ya hep Dostoyevski'yi. Bana kalırsa daha çok "Gerçekçi" demek gerekir. Bu romanda da yine gerçeklerden ve acılardan bahsetmiş. Bir kız çocuğunun ağzından yazılmış yarısına kadar. Müzisyen bir babanın kızı bu kız. Bu ilk babasının ardından bir de üvey müzisyen baba karakteri giriyor hikayeye. Annesi ve babası arasında kalan küçüğümüz hoyratça harcamalar yapan babasına hayır diyemez. Babası da duygu sömürerek para üstlerini bile "tırtıklamaya" çalışır. Keman çalan babası, kendisine miras kalan keman ve sanatıyla övünürken, Petersburg'da kendisini geçen bir sanatçıya mağlup olmayı kabullenmek durumunda kalacaktır. Gerçekten çok ama çok güzel bir roman.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.