500 küsur sayfalık kitap su gibi akıp gidiyor. sürekli görüntüler beliriyor zihinde ve sanırım bu belirtiler türk edebiyatının en sinematografik kitabına dönüşüyor.
erzurum'dan ayrılma sahnesi, işkence sahneleri falan. çok iyi bir şekilde senaryolaştırılıp iyi bir yönetmene teslim edilirse, muhteşem bir sinema filmi çıkar mesela bu kitaptan.
emine ve seçi'in bu iki kız kardeşin hayatları gözlerimi doldurdu.
çünkü kadını çok iyi anlatmış füruzan. çok çok başarılı.
olumsuz tek eleştirim ilmek ilmek örülen kitabın sonlarının biraz hızlı geçmesi-geçiştirilmesi. aceleye gelmiş gibi sanki. havada kalan bi şey yok ama kitap baştan beri o denli güzel bir anlatım ve konu derinliliği ile gidiyordu ki; bunun aynısını son sayfalarda bulamadım ben.
herkesin okuması, hakkında konuşması gereken kitap.
47'liler mi...inandıkları uğruna yaşayan güzel insanlar onlar..
·
185 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kitabın sonu hakkında ben de benzer şeyler düşündüm. Sanki sonunu nasıl bağlayacağını bilemeyen Tanzimat yazarları gibi olmuş. Sonlara doğru yazmaktan sıkılmış gibi daha detaysız bitirmiş.