mesrutiyetten 1970'lere kadar uzanan bir cumhuriyet tarihi olarak da okunabilir. romanda "hüzün" üzerine gidilen sik sik alti çizilen bir kavram degil, ama en çok cevdet bey'in küçük oglu refik'in drami insanin canini acitiyor ve hüzne bulasmadan hüznü yazmanin nasil bir sey oldugunu belletiyor. bir türlü nerede duracagina karar veremiyor refik, ne içinde bulundugu sinifta ne de ülkenin kaderini degistirmek isteyenlerin safinda; en önemlisi hiç kimseye anlatamiyor derdini. hos fikirlerinin de elle tutulur bir yani yok, ama refik israrci ve gençliginde ödemedigi bedelleri hayatinin ikinci yarisinda hiçbir sey karsiliginda ödüyor. bana kalirsa cevdet bey'den çok refik'in romani olmali bu roman.
yaptigi çikislardan ötürü orhan pamuk'un yazarligina da laf etmeye kalkisanlarin onu hiç okumadigi belli. adamin 22 yasinda yazmaya baslayip 26'sinda ortaya çikardigi bu eseri okumak bile yeterli anlayabilmek için, ama bu elestiriyi yapanlarin, birakin bu kitabi, hayatlarinda bu kadar uzun bir kitap bile okumadiklarini saniyorum; bu yorumu yaparken çok daha büyük bir ustalik gerektiren kara kitap'ini, yeni hayat'ini ve daha nicesini hesaba bile katmiyorum.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.