Bir incelemeden çok, kendi düşüncelerimdir.Edebiyat
Kitabı bitirmek normalde bu kadar uzun zaman almazdı ancak başladığımdan beri arada en az üç dört kitap bitti. Okunma süresine bakıp kitap hakkında yanlış bir izlenim oluşmasın okumayı düşünenlerde. Okuduğum üçüncü Márquez kitabıydı ve yazar, o alıştığım üslubu bu kitapta da kullanmış. Márquez'in üslubuna dair söylemeden geçemeyeceğim bir şey de şu: Önce sonucu söylüyor, sonra da o sonuca nasıl ulaşıldığını detaylıca ama sıkmadan okuyucuya veriyor. Bu en çok, ilk okuduğum eseri Yüzyıllık Yalnızlık'ta dikkatimi çekmişti, Kolera Günlerinde Aşk'ta da benzer tekniği kullanmış. Kırmızı Pazartesi de ise zaten ilk cümleden anlıyorduk bunu.
Kitabın sonlarına doğru, "Hayret, bu kitapta 'Türk' kavramı hiç geçmiyor," diye düşünürken meşhur siyah güllerden kısa bir bahis açmasıyla hayret etmeyi "İşte benim tanıdığım Márquez!" diyerek bıraktım. :)
Velhasıl, araya başka hikayeler koymuş olsam da bu kitabı, karakterleri ve olayları bütünlük içinde okumak beni mutlu etti. Florentino Ariza'nın sabrının bir kırıntısı kadar sabrı olanlar bu kitabı rahatlıkla okuyup kendilerine yeni düşünce kapıları aralayabilecekler, diye düşünüyorum. Gabriel Garcia Márquez iyi ki varmış, iyi ki yazmış.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.