Zweig in üslûbu yine aynı çekicilikte. Bir solukta okunacak başka bir eseri daha. Bu metinle Zweig, kişinin ne gibi bir pozisyon, zenginlik yada konumda olursa olsun, hayata karşı barışık olamayabileceğini, insanların dışarıdan yapılan gözlemlerle asla tam olarak keşfedilemeyeceğini, hatta bunun, kişi kendiyle ilgili birtakım karanlık noktaları bizzat aydınlatıp itiraf etmedikçe, biraradayken bile gerçekleşmesinin imkansız oluşunu, parayla da parasız da saadetin mümkün olamayacağını, mutluluk yada iç huzuru denilen şeyin herkesteki karşılığının farklı farklı olabileceğini, elimizdekileri paylaşmanın, onları biriktirmekten çok daha rahatlatıcı ve manen hafifletici olduğunu açıklamaya çalışmış...Kitabı beğendim. Ancak kısmi eleştirim, İzbe yerlerde bu şekilde bir kumpasla karşılaşmak halinde, bu denli kolay kurtulunamayacağı şeklinde. İyi okumalar diliyorum.