Kitap belki bir tabu olan düşünceyi yıkıyor adeta.. Kitap İncil'de geçen 5. kural üzerinden işlese de aslında bizim kültürümüzde de olan 'aile kutsaldır, saygı duymak zorundasın iyi de olsa kötü de olsa onlar senin annen baban' düşüncesini yerle bir ediyor diyebiliriz. Çocukluğunda ebeveynleri tarafından istismar edilmiş, ihmal edilmiş, gereken sevgiyi alamamış bir çocuğun, ailesini bu zorunluluk çercevesinde sevmeye devam etmesi bedenine zarar vermektedir. Doğru olan, gerçeği kabullenip, ailesine gerçekte hissettiği neyse (öfke, nefret vb.) onu yaşamasıdır. Aksi, bedeninde arızalara hastalıklara neden olacaktır, çünkü beden yaşanılan her şeyin hatırasını taşır, siz o hatırayı inkar edip başka türlü hissetmeye kendinizi inandırır ya da zorlarsanız hiç bir zaman gerçekten mutlu olamazsınız.. Çocukluğunda ebeveylerinden zarar gçre bir birey ailesini sevmeyebilir, buna hakkı vardır, psikolojisi için doğru olan budur. Sevmeye zorlamak yalnızca yanılgıdan ibarettir.
Gittiğiniz hiçbir psikologun söylemeyeceği tarzda bir yaklaşımla iyileşmeyi vaadediyor yazar.. Sert gelse de ilk başta, sırf yine geleneksel bakış açımızdan dolayı, aslında çok haklı buldum söylemlerini.. Sana, hayatının en savunmasız döneminde zarar vermiş ( bilerek yada bilmeyerek ) bir anneyi / babayı ne kadar sevebilirsin?
·
11 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.