Ben Robot, Psikoloji ve Ahlak FelsefesiEdebiyat
Ben Robot, Isaac Asimov tarafından yazılmış ve ilk kez 1950 yılında basılmış bir bilimkurgu kitabı. Kitabı ilk aldığımda hakkında okuduğum tek şey bir bilimkurgu klasiği oluşuydu ve zaten fazlasıyla ilgim olan bilimkurgu hakkındaki bir "klasiği" okumam gerektiğini düşündüm. Yalnız kitap hakkında bilmediğim şey kitabın hem ahlak hem de psikoloji üzerine bir çok okuma yaptığıydı. Gerçekten de bu kitapta beni en çok etkileyen şey ne kurgu geleceğin ne de ahlak felsefesi üzerine yapılan yorumların birbirini bastırmamasıydı, yazar iki türü çok güzel harmanlamış ve güzel bir denge yakalamıştı. Öte yandan kitapta beni şaşırtan bir başka şeyse bunun bir roman olmayışıydı, çünkü ben kitabı alırken bunun bir roman olduğunu düşünüyordum. Oysa ki kitap aynı karakterlerin başından geçen bir hikayeler bütünüydü. Bu ilk başta canımı sıksa da sonradan bu yapının kitabı çok daha sürükleyici kıldığını sayfaları ardı ardına çevirirken fark ettim. Kitapta her bir öykü, bize başta tanıttığı karakterlerin başından geçen farklı durum ve olayları anlatıyor. Bu olaylar hem bizde merak uyandırırken hem de ahlak felsefesi üzerine sorular soruyor. Burada şunu söylemem gerekiyor kitaptaki merak unsuru başlarda iyi olsa da sonradan hikayeler tahmin edilebilir sonlarla bitiyor. Fakat muhtemelen bunun sebebi kitabın 1950 yılında yazılmış bir "klasik" olması. Yani demek istediğim benim bugüne kadar halihazırda tükettiğim bir çok eserin bu kitaptan esinlenmiş olması. Yine de yazarın ahlak felsefesi ve psikoloji üzerine sorduğu sorular ve kitabımızın ana karakteri "Robopsikolog Susan Calvin"in bulduğu cevaplar sizi yeterince tatmin ediyor. Kitabın içinde benim en sevdiğim hikayeler, yapılan bir hata sonucu insan zihnini okuyabilen bir robotu anlatan "Yalancı" ile insan kılığına girmiş bir robotun belediye başkanlığı adaylığını anlatan "Kanıt" hikayesi oldu. İkisinde de beni etkileyen hikayenin bilinmezliği değildi. Bu hikayeleri okurken fark ettiğim şey şuydu, kitabı bir yandan okurken bir yandan da hem sonu tahmin etmeye çalışıyordum hem de ahlak ve psikoloji ile ilgili sorulan sorulara yanıtlar bulmaya çalışıyordum. Yazarın bu iki çabayı da hiç zorlamadan okuyucuya bırakması muazzam zevk veriyor. Yine de kendimce kitaba bir eleştiri getirmem gerekirse sanırım yazarın edebi dilini eleştirebilirim. Yazarın dili çoğu noktada biraz düz ve basit hissettirdi. Bu durum akıcı okumayı kolaylaştırsa da bazen insana kabak tadı verebiliyor. Yine de kesinlikle herkese önerebileceğim ve her zaman kütüphanemde özel bir yere sahip olacak kalitede bir "bilimkurgu klasiği".
·
37 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Isaac Asimoc ölümüne kadar yazdığı tüm eserlerinde şu iki şeyi prensip edinmiştir. Sadelik ve açıklık. Bu ikisi yerine başka şeyleri prensip edinseydi emin olun yazdığı birçok eserden aldığımız tadı alamazdık. :)
Alperen ULAŞ
Gönderi Sahibi
Kesinlikle, aslında yapmış olmak için yaptığım eleştiride de bunu fark ettim. Yazarın dili edebi olma kaygısından çok açık ve anlaşılır olma kaygısı taşıyor. Sanırım beni biraz rahatsız etmesinin sebebi son zamanlarda daha çok Rus edebiyatı okumamdı, edebi yazılara fazla alışmışım :)