Tek kişilik dev kadro!..
Günlerden bir gündür. Yazarlardan Dostoyevski’dir. Kahramanlardan Yakov Petroviç’dir. Okuyuculardan benim’dir. Ben olan ben. Ötekini karıştırma dur şimdi. A! Ama bi dakika kitaplardan da Öteki’dir. Doğru ya, o zaman kahramanlardan da Yakov Petroviçtir. Ama bunu demiştim sanki. Neyse fazla Yakov Petroviç göz çıkartmaz.
Kimdir bu Yakov Petroviç. Kendi halinde 9. dereceden bir memur. Ya öteki olan? O da kendi halinde 9. dereceden memur olan ikinci Yakov Petroviç’tir. Ama hangisi Yakov Petroviç’in kendisidir. Freud’a selam olsun! Yakov Petroviç olan Yakov Petroviç, bizim idimizdir, öteki Yakov Petroviç ise süperegomuzdur. E, haliyle bizde basbayağı Yakov Petroviç’in egosuyuzdur. Sürekli çatışma halindedir Yakov Petroviç ve ikinci Yakov Petroviç. İkinci olan Yakov Petroviç çevresi tarafından hep taktir görür, alkışlanır. Çünkü kompliman dolu tavırları, yaltaklanan hareketleri ile hep toplum onayı bekler. Yakov Petroviç ise maskesizdir, ilkellik dolu davranışları, iletişimden yoksun kalışları ve kafasına estiği gibi çıkışlarıyla tam anlamıyla id’in basit davranış kalıplarıyla hareket eder. Bu yüzden toplum arasında yer edinemez kendine. Biz ise okuyucu olarak, yani nam-ı diğer ego olarak iki Yakov Petroviç arasında denge sağlarız, ikisini birleştirmeye, uzlaştırmaya çalışırız sürekli olarak. Gel gör ki, ikisinin bir araya gelmesi artık imkansızdır.
Neden mi? Çünkü her ne kadar id-ego-süperego üçgeninde kitaba kendimizi ego olarak yerleştirsek de, Yakov Petroviç kişilik bölünmesinde bizi çarpar, ikiye böler sonra kendinden çıkarır ve tüm maskelerinden arınır. Ta daa.. öteki, artık Yakov Petroviç değildir ama Yakov Petroviç’in tam da kendisidir. Al bi de burdan yak..
Kimdir bu öteki peki? Bizim iki adım ilerimizde, bir adım gerimizde olan bizden başkası değildir muhakkak. İç sesimizdir ana daha çok iç savaşımızdır. Hangimizin kendiyle toplu tüfekli kavgaları olmamıştır? Hangimiz içindeki nehirlerde kendini boğmamıştır? Hangimiz kendini şıp diye olduğu gibi bir anda kabul edebilmiştir? İnsan olmak kendini sürekli olarak kendinde yenmekten başka bir şey değildir.. Kazananı da biz, kaybedeni de biz olduktan sonra ne fark eder? Çok şey fark eder. Eğer kendimizle savaşımızda sadece kazançlarımıza odaklanmak yerine, kayıplarımızı da kucaklarsak, kaybetsek de kazanan yanımızla centilmence kayıp yanlarımızı tebrik edersek işte o zaman kendimizi kendimizde gerçekleştirmiş bireyler olacağız. Bir gün mutlaka..
Evet kendimizi kendimizde aramalıyız. Alo? Buyrun benim.. Yok işte o kadar da ileriye gitmemeliyiz. Yakov Petroviç kendini mi arıyordu kendinde peki? Hayır, ondaki artık bir disorder, bir kişilik bozukluğu, yani kişilik bölünmesiydi. O kadar ki, kendinden daha gerçek olmuş “öteki”. Ve kitap biterken şunu da bilemiyoruz, öteki sadece bir tek mi? Başkaları da yok mu? Mesela doktor Krestyan İvanoviç ötekinin ötekisi olamaz mı? Ya diğerleri? Sanmıyorum ki Yakov Petroviç “öteki” ile sınırlı kalmış olsun, tüm okuduklarımız Yakov Petroviç’in hayal dünyasından ayrı var olsun. Demem o ki, Yakov Petroviç’in kafasının içinde roller coaster’a bindik. Aksini iddia eden ikinci Yakov Petroviç’tir..
Not: Bu satırlar sabah saat on gibi ya da akşam yedi gibi de olabilir uyandığımda, masamın üzerinde bulduğum,Vahrameyev adına imzalı bir mektupta yazılıydı. İyi insanlar yalan söylemezler. İyi insanlar maske de takmazlar. Ama herkes öldürür sevdiğini. Fakat Yakov Petroviç, sen olduğumu bilmiyordum. Al, vur beni..
Son sözüm: Ah dostoyevski!..
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.