Aziz dostum, yoksulluk
Size söyleyeceklerimi açık bir mektup olarak kaleme alıyorum değerli dostum. Çünkü karşıma ne zaman çıksanız, ben her seferinde sizin gücünüz ile güçsüz kalıyorum. Ve siz, beni yine buldunuz.
Bilirsiniz kıymetli dostum “açlık” ile beni derinden sarsmıştınız, “yaşamak” ile gözlerimi yaşartmıştınız, “jack london” ile bir çamaşırhaneci köşesinde suratıma haykırmıştınız. Ve ruhum, her seferinde omuzlarına yüklediklerinizin altında biraz daha kamburlaşmıştı. Evet, bunları size yazma zamanı geldi kıymetli dostum. Çünkü bu sefer bende uyandırdığınız şey bir duygudan çok daha öte. Bana yaptığınız şey çok korkunç dostum. Siz, siz gerçekten ayıplanası bir sefaletsiniz.
-spoiler-
Ah dostum benim, neden bu kadar hırslı ve ihtiraslısınız ki? Her seferinde dostum, ama her seferinde hiç ıskalamıyorsunuz. Pokrovski’nin son defa camdan bakışında, Makar Alekseyeviç’in kopan düğmesinde, Gorşkov’un sessizce göçüp gitmesinde hiç ıskalamadan, her seferinde daha da kötüleşebiliyorsunuz. Sınırınız yok. Her seferinde daha da acımasızlaşabiliyorsunuz.
Ah dostum, peki hiç mi aklınıza gelmiyor acaba yoktan eksiltmekten bir an olsun vazgeçmek ve sadece bir kere de vardan eksiltmek? Neden hiç zenginin çizme koleksiyonundan bir tane daha azaltmıyorsunuz da, hep fakirin tek çizmesinde bir delik daha açıyorsunuz?
Hayır dostum, yaptıklarınız bazı insanların canına mal oluyor ve siz bunu bile bile korkunç oyununuza devam ediyorsunuz. Bu sizin için basit, eğlenceli, üstünde durmaya değmez bir oyun olsa bile, insanların onuruna iliştiğinizde sizin suratınıza haykırmak istiyorum dostum. Buna hakkınız yok. Anlamıyorsunuz değil mi? Bir çocuğun ölümüne sebep olan taşkın hareketlerinizi övenlerin hepsinin birer yalancı, birer sahtekar, birer insan müsveddesi olduğunu anlamıyorsunuz değil mi?
Evet dostum, size böyle seslenmeye mecburdum çünkü bay Gorşkov’un yatağının başında beni ağlattınız. Ve siz gözlerimin içine baka baka kahkalara boğuldunuz. Demek bir insanın yitişinde bu kadar büyük bir mutluluk buluyorsunuz. Bunu o esnada fark ettim. Ve evet dostum kalbimde uyandırdığınız sessiz öfkeyi size dile getirmek için şimdi bu mektubu size yazmak mecburiyetindeydim artık.
Dostum, biliyorum ki söylediklerim sizin için bir anlam ifade etmiyor. Şimdi sözlerimi size karşı kabalaşmadan bitireceğim. Ve beni bir daha nerede, ne zaman bulacaksınız bilmiyorum. O zamana kadar size karşı içimde büyüyecek olan tek duygu öfkedir bunu bilesiniz.
Size karşı samimi olan
Dostunuz..
Hamiş: Kıymetli dostum, size pek komik gelecek ama ben Makar Alekseyeviç’in kopan düğmesini üç kere öpüp alnıma koydum. Çünkü siz bir insana ne kadar hakaret ederseniz edin, üstünü başını ne kadar eskitirseniz eskitin, karnında gümbür gümbür açlık olup inleyin, hayır dostum şunu bilin ki Makar Alekseyeviç’in kopan düğmesi tüm bu ucuz hareketleriniz hepsinden daha onurlu, dört dörtlük bir düğmedir..
··
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.