Esenlikler diliyorum sayın 1000Kitap kullanıcıları.
İncelememe geçmeden önce dünyayı etkisi altına alan Coronavirus salgınından vefat edenlerin yakınlarına başsağlığı diliyor, hastalara ise acil şifalar diliyorum. Covid-19 değil ancak ben de bir süredir hastaydım ve kitap okumaya devam edemedim. Şimdi ise yeniden aranızdayım, yavaştan incelememe geçebilirim, itikadındayım.
Devrik cümlelerine oyunlarından alışık olduğumuz Shakespeare’in şiirlerinde, devrik cümlelerin Shakespeare’ye has güzelliği, oyunlarındaki kadar ön plana çıkmasa da, olmadığını söyleyemeyiz.
Açıkçası onu yargılamak bana düşmese de yorumlarımı belirtmek istiyorum, gayet güzel şiirleri vardı ancak her şiirinde oyunlardaki mükemmelliği göremedim. Bugüne kadar kötü bir oyununu okumadım ancak şiirlerinde bazen insanı darladığını düşünebiliyorsunuz.
Her sonede onun sevgilisine bir nefes olmak duygusu gerçekten inanılmaz bir his veriyor insana. Bunun yanında yârına öyle methiyeler yazıyor ki, ona tapındığını düşünüyorsunuz CV. Sone’ye kadar. Bu soneye kadar düşünüyorsunuz çünkü burada kendisi sevgilisine tapmadığından ve onun hakkında böyle düşünmemizin yanlış olduğundan bahsediyor. Tahmin ediyorum ki, döneminde yaşamış olanlar da bizimle aynı şeyi düşünmüş olup, eleştiriler yağdırmış olacaklar ki, kendisi böyle bir şiir yazma gereksiniminde bulundu.
Şiirleri okurken, “Keşke ingilizcem -ve tabii bir yerde latincem- mükemmel olsa da, sol sayfada bulunan orijinalini okuyabilsem.” diye yakındım. Gerçekten kendime bu şiirleri orijinal dilinde okuyamadığım için kızdığım da oldu.
Sone kafiye şeması abab/cdcd/efef/gg’dir. Ve çok fazla soneyi arka arkaya okursanız, bu tarz sizi sıkabiliyor. Bu da tabii bir yerde üzücü bir duruma geliyor.
Biraz şiirlerin biçiminden bahsetmek istiyorum. Şiirlerin hepsi ölçülü yazılmış, ancak şunu söyleyebilirim ki Shakespeare’yi alıp Beş Hececiler’in yahut Yedi Meşaleciler’in arasına koysaydık, kimse bunu farketmezdi. Belki Türkçe çevirilerini okuduğum için böyle hissetmiş olabilirim ancak şunu söyleyebilirim ki XVII. yüzyılın başında ölçülü bir şekilde, ölçüsüzceymişçesine okunan eserler ortaya koyabilmesi bile, Shakespeare’nin bir edebiyat üstâdı olduğunu kanıtlamaya yeter. Benim bu tarz şiirleri sevmemem, tıpkı Ahmet Hamdi Tanpınar’da olduğu gibi bu şiirlerin mükemmelliğini değiştirmez.
Kanımca şiir, Orhan Veli şiiri gibi hisli, Attilâ İlhan şiirleri gibi de ölçülü olmalıdır. Şiirde hem milli ölçümüz olan hece kullanılmalı, hem de hecenin içine gizlenen ölçüsüzlük bulunmalıdır. Orhan Veli şiirleri vazgeçilmezimdir.
Yüz elli dört sonenin en az yüz tanesini fevkalade zevk alarak okudum. Gerçek bir romantik okumak istiyorsanız, hiç durmadan Shakespeare alın ve okuyun.
Esen Kalın.
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.