Olmasa da OlurmuşEdebiyat
"Lucky"nin devamı olan "Farfara", baştan söylemek gerekirse, bana okuma süreci boyunca "olmasa da olurmuş sanki" diye düşündürdü. Yazarın kitaplarını büyük keyif alarak kâh hüzünlenip kâh kahkahalar atarak ve bölümleri sonrasında ne olacak merakıyla okurdum hep. Bu kitap öyle olmadı. Sanırım bundaki en başat sepep ağırlaşan, daha doğrusu galizleşen dil ve üslûp oldu. Tamam; argoya, küfre sözüm yok ama yazar burada gerçekten kantarın topuzunu fenasıyla kaçırmış, hatta ortada bir kantar ve topuz yok dedirtmiş resmen. Öyle ki kitapta birçok bölümde insanın midesini kaldıracak ya da yüzünü kızartacak cinsten pek çok detay arz-ı endam ediyor mütemadiyen. Zaten hikâye zorlama, karakter anlamında ilk kitaptan farklı olarak pek de öyle dişe dokunur yeni katkılar sağlayacak birileri de pek girmemiş kitaba. Bana fazlasıyla zoraki ilerleyen ve gereksiz yere uzatılmış bir kitap gibi geldi o yüzden. İlk defa bir Sezgin Kaymaz kitabı için "Keşke hiç zorlamasaymış ve ilk kitabı tadında bıraksaymış." dedim. Hani ölen komik meşhurların arkasından "Bu defa güldürmedi!" diye kullanılan bir klişe vardır ya ilgili klişeyi bu defa Sezgin Kaymaz için uyarlayayım: Bu defa memnun etmedi!
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.