Bu kitap, benim şu ana kadar okuduğum kitaplar arasında belki de dili en sivri olan kitaptır. Okurken ben bile gerildiğimi hissettim. Hani bazı eserler insana huzur verirken bu biraz fazla şişliyor insanı en yumuşak yerinden. Konu olarak çocuğun sesini tüm dünyaya duyurma amacı var. En iyi anne babanın bile hataları olduğundan bahsediyor. Evet çocuğa istemeden de olsa verdiğimiz tüm zararları bir bir sıralamış, hatta benim aklıma gelen eksik yok bile diyebilirim. Ancak okuyana kadar aklıma gelmeyen onlarca şey öğrendim. Beni oldukça şaşırtan bölümler oldu. Bunların en basiti, beni beynimden vurulmuşa çeviren, bugüne kadar asla o pencereden bakmadığım "lütfen" ve "teşekkür ederim" kavramlarını çocuğun özgür alanı olan evde kullanmasının zararları bölümü oldu. Yani o sofra çocuğun evindeki bir sofra ve sırf edep adap öğreteceğim diye onu elini servis tabağına uzattığında lütfen alabilir miyim diye izin almaya zorlamak veya aldıktan sonra minnetle teşekkür etmesini istemek uygun değilmiş. Biz ebeveynler bu kelimeleri kullandıkça çocuk zaten görerek yapmaya başlarmış, zorla öğretmeye çalışmak alırken lütfen demelisin demek çocukta zararlı sonuçlar doğuruyormus falan. İlginç yani, üstelik bizim kültürümüzde misafirliğe gidilince annelerin kaşı gözü durmaz gözleriyle dövüverirler valla al bakayım hadi bir tatlı daha :) öyle insanlar tanıyorum ki ne kadar canı isterse istesin üç kere teklif etmediğin sürece onu oradan alıp da yemez. Demek ki yazarın gerçekten bir bildiği var gereksiz içi boş saygılara gerek yok. Hem bu sadece bizde var, niçin var? Onu bilemiyorum. Benciliz bence, çocuğum beni utandırmasin da ne olursa olsun. Edepli desinler. Falancayi annesi bir güzel yetiştirmiş desinler. Desinler de desinler. Kendimizi düşünüyoruz bunu fark ettim bu kitapta.
İçerik olarak küçük bir eleştiri, kitap sürekli reklam yapmış. Kendine ait önceki eserlerden fazla açıklamalar var. Ben şu şu kitabımda bunu detaylıca anlatmıştım gibi. Bir değil iki değil bir süre sonra yeter ama ben şu an bu kitabı okuyorum deyip YouTube reklamı kapatır gibi hissettim kendimi. Ve ve ve Alice Miller alıntılari çooook fazla. Kitaptan Alice Miller alıntılarını çıkar bence çeyreği gider. Ben Nihan Kaya okumak için kitabı elime aldım, Alice Miller okumak istesem Alice Miller okurdum deyip biraz homurdandım.
Okumanızı tavsiye ediyorum ancaak küçük bir notum olacak. Evet kitabı okuyun fakat eğer dini mevzularda aklı karışacak bir insansanız önce o eksiklerinizi tamamlayın derim. Kitapta haddi aşan paragraflar mevcut. Biraz İslam düşmanlığı kokusu barındıran hafiften deizm tadı veren yerler okudu bu gözler. Hatta bir ara vay arkadaş şimdi dinden de çıkmasak diye diye okudum ham sofu gibi. İşin ciddi boyutuna gelirsek hz amine'nin anneliğine laf söylemek kimsenin haddine düşmez, İbrahim peygamber kissasinda evladıyla imtihan olan peygambere "bence" şöyle olmalıydı demek haşa kimsenin haddine düşmez. Doğmamış çocuğa mektup kısmındaki tanrı ile ilgili düşüncelerinin değiştiğini zaten belirtmiş yazarımız ama bunu irdelemek de bizim haddimize düşmez herkes özgürdür. Sadece dinler tanrı tanımlanamaz bilinemez der ama tanrıyı öyledir böyledir diye tanimlayip durur çelişki yapar falan gibi cümleler deizm cümleleri. Bu sebepten diyorum aklı karışık olan okumasın, ben okudum geçtim ama geçemeyenler olabilir aman dikkat. İşte gibi gibi bir çok dini propaganda var kitapta bunu söylemeden geçmek yakışık almazdı. Kitap güzel, heybemizi doldurduk darısı diğer okuyacakların başına.
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Harika bir inceleme yapmışsınız tebrik ederim. Bence kitap sadece dine saldırmakla kalmayıp aile ile ilgili de temeli olmayan eleştiriler yapıyor. Şu hayatta ' iyi insan yoktur ' düşüncesi yok sayılıp binlerce emekle büyüten ailelere siz iyi değilsiniz damgasını vuruyor. Travmasız çocuk büyütmek mümkün değildir, kalıcı travmalar bırakmamaya çalışan aileler gerçekçidir.
