Distopyaların bize kendi gerçekliğimizi yalın bir şekilde gösterme özelliği var. Yalnız ben onları pek sevmem. Bu tür eserler herkese soğuk su etkisi yapıyordur, eminim. Fakat bazen sıradan şeyleri bile biraz farklı duygu derinliğinde yaşayan biri olarak, bu yalınlık bana çok sert çarpıyor. Böyle eserlere maruz kaldıktan sonra zihnimin kendine gelmesi çok zor oluyor. Buna rağmen - hem de pandemi zamanında - bu kitabı okumuş bulundum. Yukarda bahsettiğim sebeplerden ötürü kitabın bazı yerlerinde kendime neden başladım ki diye de baya saydırdım. Saydırdım ama süreci de sonunu da merak ettiğim için saydıra saydıra okumaya devam ettim. Ürkütücü, dayanılmaz, kalp daraltan bir konu ama anlatım tarzı öyle farklı ki, kitabı sevdim. Resmen sevdim.
Sadece bir olay anlatısı olarak kalmayıp arada yaptığı analizlere, metaforlarla bezeli diyaloglara bayıldım. O konuyu anlatmıyor, tam da bizi anlatıyor bazen. Fiziksel körlüğün ötesinde şeylerden bahsediyor. Gene de iyi ki görüyoruz dedim. Şükür ki. Görmek de derece derece. Allah'ım kalp gözü denen şeyi de bahşetsin bize. Amin
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.