Cengiz Aytmatov' un okuduğum ilk kitabıdır. Kısa bir kitap olmasına rağmen savaş, savaştan geriye kalanlar, aile bağları, birlik, beraberlik gibi konuları; umut, sevinç, hüzün gibi duyguları da bu kısa kitabın içine öyle güzel yerleştirmiştir ki yazar su gibi akıp gider adeta.Savaşın sancısını çekersiniz kitap bitene kadar ve sonunda da ağlatır adamı.
- Ey Güneş, bak, bu benim karımdır! Ne kadar güzel değil mi? Yüzgörümlüğü olsun diye ışınlarını gönder, sıcaklığını, aydınlığını ver!
- Bugün kendi kendime diyorum ki, eğer dünyadaki bütün insanlar, o gün bizim köyde olduğu gibi hep iyi şeyler düşünseydiler, çocuklarını, kardeşlerini, babalarını, eşlerini bizim kadar çok sevseydiler, belki savaş hiç başlamazdı.