Ah Zeze..Edebiyat
İsa, sadece varlıklı çocukları sever.., onları mutlu eder.., onları güldürür ve onların hikayelerini mutlu sonla bitirir.
Zeze, yoksul çocuk.
Yoksulluğun aslında aç bir karın olmadığını anlatmaya çalışan, Zeze.
Sevgisizliğin en büyük yoksulluk olduğunu anlatan, Zeze.
Okşanmayan bir başın, guruldayan bir karından daha acı olduğunu anlatan, Zeze.
Kitaba dair yazacaklarım o kadar çok ki, neresinden ve nasıl başlasam bilmiyorum.
Yazarı araştırırken, kitaptaki hikayenin acıdan bir merdiven olduğunu, ve o merdivenin son basamağının mutlu bir sona çıkmadığını tahmin ettim.
“Ölülerime..” diye başlamıştı, Vasconcelos, ve gerçekten yaşarken ölen hayaller, kısa mutluluklar, çocukluklar okudum.
Ne çok ağladım.
Zeze’yi sarmak, hayallerini sarmak, içindeki acıyı sarmak sarmalamak istedim.
Ve bir kez daha anladım: “İsa, sadece varlıklı çocukları sever.., onları mutlu eder.., onları güldürür ve onların hikayesini mutlu sonla bitirir.”
Yazarın diğer kitaplarını da kocaman bir hevesle okuyacağım..
İstemeyerek spoiler verdiysem affola..
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.