Son zamanlarda edebiyata olan ilgim azalmıştı belki de hissiyatlarimi kaybedesimden veya eskisi gibi duygu yoğunluğunu fazla yasamayisimdan kaynaklanıyor bilemiyorum. Sonra kitaplıktan Ahmed Arifin büyük bı sevdayla bağlı olan Leylasina olan aşkını, özlemini, hasretini dile getiren mektuplarını barındıran kitabina rastladım. Hayretler içerisinde kalıyorsunuz kitabı okurken bir insan bir insanı nasıl böylesine büyük bir aşkla sevebilir diye.Sairi şair eden böylesine sevdalar değil midir zaten. Sevmek adam gibi, saf, cikarsiz masum.Sevecekseniz Ahmed Arif gibi sevin. Ve illa sevmek istiyorsanız böylesi sevdasını üç kuruşa satmayan adam gibi adamları sevin. Sırf sevdiği kadina göndereceği mektuba pul almak için hamallık yapan Ahmed Arif gibi sevin. Zaten sevmek bunu gerektirir. Sevgi emek ister. Vesselam
··
208 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ahmed arif, leylâ'sından aldığı mektubu şöyle karşılıyor:
Mektubunu sabah aldım.
Şimdi akşam.
Daha bişey yemedim.
Ve Ahmed Arif Leyla'sına seslenir:
Sevdiğim!
Çaresizliğimden gayrı,
hiç bir kabahatim yok benim.
Aşına,
Ekmeğine,
Kahrına,
Karanlığına,
Özlemine,
Umuduna kat beni!
Zaten bu kitaptan sonra bu kadar sevilebilicegime inanmadigimdan aşka dair bir beklentim kalmadı.