Raskolnikov üzerinden anlatılan olaylar ve aktarılan düşünceler aslında bizleriz.. Adalet duygusu öylesine derin bir şekilde irdeleniyor ki buna sayfalar ilerledikçe siz karar veriyorsunuz. Suçlu insan psikolojisinin nasıl analiz edildiğine keşke daha önce tanık olsaymışım.
Kişisel dünya ile gerçek dünya yani kafamızın içindeki düşünceler ile acı gerçekler arasındaki uçurum bu kadar derin miydi? İnsan nasıl olur da çevresine karşı bu kadar yabancılaşabilir ve duygusuzlaşabilir? Bazı kısımlar da kendimden parçalar bulduğum için yazar beni aktarmış gibi hissettim.
Kitabı bitirince Suç ve Cezanın 1970 lerde çekilen siyah beyaz bir filmini de izlemenizi tavsiye ederim, kişininin duygusunu tam olarak anlayabilmek çok güzel.
Son olarak, Ah Raskolnikov sana şöyle bir içten sarılıp ağlamak istiyorum!
··
95 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Suç ve Cezada Raskolnikovun iç dünyasını çok iyi anlatıyor, doğru lakin bana göre kitabı en büyük özelliklerinden birisi aynı zamanda bir ahlak felsefesi kitabı olması. Ahlakın kökeni toplumdan mı gelir yoksa bir yaratıcıdan mı sorusu. Karamazovda Ivan Karamazovdan duyduğumuz cümle suç ve cezada da dilemmaya sebep oluyor "Tanrı yoksa herşey mübahtır" Dostoyevski aslında bu söyleme raskolnikov üzerinden cevap vermeye çalışıyor.
Bilmem bana katılır mısınız?