Uzuuuun bir yolculuğun sonuna gelmiş bulunmaktayım. Ama sanırım incelemem yolculuğum kadar uzun olamayacak :)
“Yahu kitap seviyorsun güya bunu nasıl okumazsın” sözlerini duyduğum, okuduğum zaman hadi bakalım diyip başladım kitaba. İlk 100 sayfa su gibiydi. Felsefi eser dendiği için açıkçası bu denli hızlı okuyacağımı hiç düşünmemiştim. Sonra ortalarına doğru zorlanmaya başladım, ağır geldi. Yanlış anlaşılmasın, kitabın dili değil kelimelerin derinliği yordu. Biraz ara verdim. Bu arada başka kitaplar okudum bolca :) Sonra kendisiyle bakışırken buldum kendimi . Başladım tekrardan. Açıkçası kitabı sevdim, şiirsel bir dil vardı kitapta . Zaten bolca da alıntı yaptım . Kitapta her kelimenin altı çizili neredeyse :) Ve bu akşam şimdilik vedalaştık. Şimdilik diyorum çünkü ilerde tekrar okuyup daha derin düşünmek istiyorum.
Eğer bu kitaba başlayacaksınız, baştan söyleyeyim hadi hemen başlayıp bitireyim demeyin . Öyle çerez niyetine okunacak bir kitap değil, düşündürüyor, yoruyor bolca.
Zerdüşt isimli kahramanımızın insanlardan uzak hayvanları ile yaşadığı mağarada başlıyor yolculuk. İnsanlardan kaçarken bir yandan da “Üstüninsanı” arayarak geçiyor zamanı. İnsanı, hayvan ile üstüninsan arasında olan bir köprü olarak görüyor . Kah kaçıyor insanlardan kah onların içinde komşuluktan, bilgiden, dans etmeye dair nice ders veriyor . Sonuna doğru heyecanlanıyorsunuz Üstüninsan için . Ne olacak, ne oldu diye diye ... :)
Kitapta en sevdiğim alıntıyla son vereyim yazıma;
“Çöl büyür; vay haline içinde çöl saklayanın”
Keyifli okumalar :)
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.