Ne Kitapsız Ne KedisizEdebiyat
Bilge Karasu favori yazarımdır. Bunu her yerde bağıra çağıra söylemek istiyorum. Şu kitaptan sonra bir kez daha emin oldum bundan. Öylesine güzel, akıcı, nahif, samimi bir dili var ki.
Okurken cümlelerinin derinliğine ve temizliğine hayran kalıyorsunuz.
Baştan söyleyeyim, Bilge Karasu herkesin anlayabileceği herkesin okurken keyif alabileceği bir yazar değil. Onu anlamak için tanımak gerekir. Bu kitap da belki kendisiyle tanışmak için en güzel seçeneklerdendir.
Kitapta 8 denemesi yer alıyor. Hepsinde çok fazla altını çizdiğim satırlar oldu. Daha çok onun kendi içindeki çözümlemeleri, hesaplaşmalarına dahil oluyorsunuz. Yazısının türüne (deneme) has samimi dili, onun elinde üst düzey bir kendini açma olmuş fikrimce. Ben okurken kendisiyle sohbet ettiğimi hissettim. Özellikle son yazısı beni çok etkiledi, kendisinden bahsederken üçüncü şahıs kimliği takınışı bende gülümsemeye yol açtı. Başlığı bile "Bilge Karasu Adlı Birinin 50. Yaşı Üzerine Metin Taslağı"...
O kendi yaşamsal değerlendirmesini yaparken (ya da Bilge Karasu için bu değerlendirmeyi yaparken), aslında ben de sorguladım kendimi.
"Cinayetin Azı Çoğu" yazısında Bursa'da sokak köpeklerinin fırına verilmesi olayı üzerinden Hayırsız Ada'da yaşanan köpek katliamına göndermeler yaparak bu vahşeti eleştirmiş. Bu kısımları okurken içim acıdı ve ne yalan söyleyim, ilk kez öğrendiğim şeylerdi bunlar. Bu yönüyle bakınca yeterince de doyurucu bir okuma yapmış olduğuma kanaat getirdim. Yazarın taşıdığı bu hayvan hassasiyeti de kendisini bir kez daha sevmeme sebep oldu.
Yazımı sıkmadan, burada bitireyim.. 100 sayfalık ince bir kitap olmasına rağmen kattıkları yönüyle hacimli bir kitaptı. Bu yüzden sakin kafayla, sindirerek okunmalı. Öbür türlüsü sadece satırlarda göz gezdirmek, onun hislerine dahil olamamış olmak anlamına gelecektir diye düşünüyorum.
Herkese önermeyeceğim bu yüzden bu kitabı. Yolu Bilge Karasu'dan geçenler okusun. ♡
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.