Uzun bir yolculuğun içindeyim
Ruhum kayboluyor, yalnız kalıyor bedenim
Ve geçtiğim en kalabalık yerindeyim
Kendime veda ediyorcasına, hiçlik içindeyim
Bir ses kulağımda işitir gibiyim
Melodisine kanıpta araftan kaçar gibiyim
Hazin olur sonu yolda bitmez bilirim
Kendi içinde hapis, kalabalığa da kaçar gibiyim..
Uzun bir yolculuğun içindeyim
İçinde hiçlik olan ne çokta yol gelmişim
Bir avare gibi aylaklığıma biterim
Duvarda asılı takvimler, saatler, hareketsiz bedenim
Bir ben beni bilirim bir de yaradan derim
Tutunduğum dal kopacakta düşecek sanki
Hangi fikir ikna edecek ki beni
Bir yaprak gibi düşeriz, bilirim ömrümüz de fani..
Uzun bir yolculuğun içindeyim
Gelir aklıma yaptıklarım bir de yapamadıklarım
Anlatamam kimselere, yük olur gelir hepsi benimle
Evvel zaman içinde düşlerde kayboldum
Dert ettiklerime bir dua ile şükür buldum
Akıyor yağmur damlaları şakaklarımdan
Aklımda almıyor zati dünya işlerini
Yolcuyum yolum uzun çıktım yine şafaktan..
Uzun bir yolculuğun içindeyim
Soluklandığım yerde aynı düşünceler
Bitmiyorda akla gelen israf fikirler
Geçiyorum yine de aynı yol üstünden
Aynı çizgiler, aynı güruhlar, aynı kimlikler
Bir bahar olsa diyorum yağmur yağsa
Rahmet pınarıyla temizlense ruhlar
Biraz inançlı çokça isyankar olanlar..
-𝑀.𝐷𝑒𝑚𝑖𝑟