TABULAR...
Birisi çıkıp dese ki “anne babamızı sevmek -zorunda-olmak bir tabudur” nasıl karşı çıkarız di mi içten içe....
Toplum her zaman ebeveynlerimizi koşulsuz sevmemizi bekler. Biz de aksini düşünmeyiz bile. Zaten seviyoruzdur, nasıl sevilmezdir. Zannederiz ki en çıkarsız sevgi anne-babalarımızdan gördüğümüzdür!
Peki birer yetişkin olduğumuzda onları görmek bile istemeyeceğimiz onlara söylenseydi, bize davranışları yine aynı mı olurdu?
Hayatta bir çok şey öğrenilmiştir ama anne baba sevgisi öğretilmiştir. Hatta dayatılmıştır.
Şanslı olanlarımız karnı tok ama ruhu aç yetiştirildik. Diğer kısmımızın ise karnı bile açtı.
Psikologlar bir çok sorunun kaynağının çocukluğumuzda olduğunu söyler, bugünün huzuru için geçmişte yaşadıklarınızı affedin derler.
Peki insan nefret etme hakkı olmayan birini nasıl sevebilir!