Israrcı olmak, daralmak, telaşa kapılmak kaderi öne alamıyor, gerçekleşmesini hızlandıramıyor ya da yavaşlatamıyordu işte. Hayat fotoğrafımızın düzgün çıkması için kaderin karşısında teslimiyet pozuyla durmak gerekiyordu. İnsan en güzel fotoğraflarını böyle verdiği halde, yine de her defasında ince iğnenin deliğinden geçiriyoruz kendimizi.
*
Döke saça yaşamasak hayatımızı, bu denli yorulmazdık herhalde.