Hayatım boyunca hiçbir eğitimciden bu kitabın adını duymamış olmak, esefle irkiliyorum. Gençlerin belki sıkılarak, yetişkinlerin ise geç kalmışlık hissiyle okuyacağı bir kitap.
Disiplin kelimesinin kulağa nahoş bir soğukluk hissi verdiğini biliyorum. Peki disiplin yolunun sonu kır çiçekleriyle bezenmiş bir patika çıkarsa içimiz ısınmaz mı? Jules Payot bana önce çalışmanın temelinde yatan kavramı öğretti: süreklilik, kararlılık, devamlılık... İradeye ihtiyaç duygumuz an bu an. Bugün oldukça çalışıp yorulduktan sonra ertesi gün de masanın başına bizi itecek güce ihtiyaç duyduğumuzda irademizin terbiyesinden bahsedebiliriz. :)) Yoksa tutkularımızın elinde dağınık bir şekilde çalışmanın tembel işi olduğunu söylüyor ve böylece kır çiçekleriyle bezenmiş patikayı da anca hayalimizde görmüş oluyoruz. :)) Payot haklı, gerçekten çalışmaktan ziyade düzenli çalışma zor iş ama bu zorluğun, emeğin, çabanın da gerçek mutluluğa çıktığını biliyoruz, irademizi terbiyesizliği ölçüsünde acilen terbiye etmeliyiz. :)) Peki nasıl? Fizyolojik ve psikolojik argümanlarıyla ''İrade Terbiyesi'' bize bu konuda oldukça yardımcı olacaktır. Ben kendi payıma düşeni aldım, sıra siz de...
İyi okumalar dilerim.
Sahurda bol su içemeyi unutmayın. :))
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.