Çehov’un bu kitabını bitirince okuyan herkesin kısacık bir kitaba bu kadar şey nasıl sığdırılabilir dediğini duyar gibi oldum. Zira kitabı bitirince bir süre etkisinde kaldım.
Kitap daha ilk sayfasında seni hemen içine alıyor. 19. yüzyılın Rusya’sında geçen kitap, genel olarak birbirinden hem düşünce hem yaşayış olarak zıt iki karakterin arasındaki sohbetler dikkat çekiyor. Bu karakterler :
İvan Dmitriç, hayatı mükemmel giden üniversite okurken bir anda kendini felaketler zinciri içinde bulmuş ve sonunda da takip edilme korkusuyla paranoyaklaşan bir akıl hastasıdır.
Andrey Yefimıç, dış görünüşünü önemsemeyen, kimseye zararı olmayan kitap okumayı ve düşünmeyi seven o dönemin toplum düzeninin duyarsızlaştırdığı bir doktordur. Bir kasabaya atanmış ve tekdüze bir hayatın içinde bulmuştur kendini: Sabahtan öğlene kadar hasta bak, eve git, kitap oku, yemek ye, kitap oku ... Aslında doktorun tek istediği ve en büyük eksikliği akıllı, ilgi çekici şeyler bilen bir arkadaştır.(Hangimizin değil ki:)). Kitaplarda teselli bulur. Ama onun için hiçbir zaman karşılıklı ilişkinin, sohbetin yerini tutamaz. Andrey’in tabiriyle kitaplar notaya, sohbet ise şarkı söylemeye benzer.
İşte bu iki karakterin ortak özelliği notalar yani kitaplardır. Bu iki karakteri bir araya getiren de hastanenin “ Altıncı Koğuş” olarak tabir edilen akıl hastalıkları bölümüdür. Tesadüf eseri başlayan konuşmaları felsefik tartışmaya dönüşür ve Dr. Andrey’in çok hoşuna gider. Böylece 20 yıldır eksikliğini yaşadığı insanı bulduğunu fark eder. Andrey: “Benim hastalığım, yirmi yıl içinde kasabada tek akıllı adam bulabilmemdir. Ama o da bir DELİ!”
Tabi bu düzende bu onun sonunu hazırlar.
Kitabın sonuna kadar Çehov, yazım tekniğinden olsa gerek seni o kadar sarıyor ki adeta okumuyor Altıncı Koğuş’un uzun zamandır boş kalan altıncı yatağında oturup onların tartışmalarını pürdikkat dinliyor ve olanları kendim yaşıyormuş gibi hissettim.
Size de aynı hazzı vermesi dileğiyle:)
·
16 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
