Durduk yere aklıma geliyorsun kızıl saçlı adam;balkonda otururken bomboş bir sokakta yürürken yahut kahvemi yudumlarken. Ardından ne kadar var olduğunu sorguluyorum hem kendimin hem senin. Varoluş üzerine aklımdan geçenlerin hepsi varlığa aitmiş varolmak bambaşka bir şeymiş oysa. Şimdi seninle yepyeni bir yolda ilerliyorum ve biliyorum ömrüm boyunca hatırlayacağım seni. Bir rüzgar esipte dalındaki yaprağı yere düşürdüğünde ,bir trene bindiğimde. Unutmadan, boğucu olduğunu düşündüğüm bu kitabı rafa kaldırırken sana veda etmenin hüznünü yaşıyorum.. Var olasın Sartre!