İçimizdeki acizlikEdebiyat
"İçimizde şeytan yok... İçimizde âciz var... tembellik var... iradesizlik,bilgisizlik ve bunların hepsinden daha korkunç bir şey: hakikati görmekten kaçmak itiyadı var..."
S(213)
Okurken her insanın kendinden bir parça bulduğuna hatta bazen o parçayı kabullenmek istemediğine eminim.
Ne demek içimizde şeytan yok? O halde ben miyim bu kadar kötülüğü yapan? Ben miyim bu kadar acımasız olan? Imkansız efendim hepsi o şeytanın işi. O olmasa melek gibi insan olurum ben.
Karakterimiz de kitabın sonuna kadar böyle düşünüyor. Yaptığı her hatada suçu içindeki şeytana yıkıp bir nevi vicdan muhasebesinden kendini kurtarmış oluyor. Taki tüm gerçeklerin farkına varacak olay silsilesine tutuluncaya kadar. Ve şu cümlelerle bende dahil birçok insanın içine dokunuyor:
"İyilik demek kimseye kötülüğü dokunmamak değil, kötülük yapacak cevheri içinde taşımamak demektir. Bende bu fena cevher fazla miktarda mevcutmuş. Belki herkeste var... fakat insan olan onu söküp atmasını yahut boğmasını biliyor."
S(212)
Hiç kimseye kötülük yapmadığı ve çevresindeki kötü insanları gördüğü için kendini iyi bir insan olarak tanımlayan ömer 'elime geçen ilk fırsatta bende onlar gibi oldum. İyi biri değilmişim sadece henüz elime kötülük yapma fırsatı geçmemiş. ' diyerek aslına bize müthiş bir öz eleştiri yapma fırsatı veriyor.
Ben hiç adam öldürmedim bir katil değilim diye düşünürken artık belki de elime böyle bir fırsat geçse bende ömer gibi kendimi girdaba bırakıp o adamı öldürürüm diyorum.
İyi olmadığınızı bazen kabullenelim ve "henüz yaşamadım bilmiyorum " demeyi öğrenelim. Böylelikle insanlara ön yargıyla yaklaşıp kendimizi masum görmekten vazgeçeriz. Ve sözlerimi sayın Orhan pamuk'un şu cümlesiyle bitirmek istiyorum.
"... ve insanların yüzlerine baktıkça görüyorum ki ellerine daha cinayet işleme fırsatı geçirmemiş oldukları için pek çok kişi masum zannediyor kendini."
Benim adım kırmızı S(23)
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.