Selam
Zeze... Zeca... Gum... her kitabında ismi değişse de o bizim gözümüzde, nazarımızda hala o şeker portakalında ki küçük Zeze.
Şeker portakalı Zeze üçlemesinin son kitabı ‘Delifişek’ . O artık genç delikanlı, kitabın adında anlaşılacağı gibi, yerinde duramayan, sürekli bir arayış içinde olan, Zeze’nin gençliğe geçişi konu alıyor.
Zeze, ‘Büyümenin’ sancılarını, hayatı ve hayatın gerçekleriyle yüzleşmeyi, Toplum baskısını, tüm gözleri üzerinde hissedip, bunlarla baş etmeyi öğreniyor. Ya da çabalıyor diyelim buna.
Jose Mauro de Vasconcelos’un, anlatımı, yalınlığı, dili sade tutuşu, zaten kısa olan kitabı, su gibi akıp bir çırpıda bitirtiyor.
Üç kitap arasında karşılaştırma yapmak gerekirse, açık ara, Şeker Portakalı önde. Çünkü, hani derler ya, çocuğun küçüğü sevilir işte, o Zeze daha bir işlemişti, kalplerimize. Yine de çocukluğunu bildiğimiz, O masum çocuğun, gelecekteki halini, hayallerini, gelişimini de en azında, gözlemlemiş olduk.
.
İyi ki tanıdık, Zeze’yi de, ona hayat veren, Jose Mauro de Vasconcelos’u da. Işıklar içinde uyusun.
.
.
.
”İnsanlar hep fiziksel acılarımızı ciddiye alırlar sevdiklerimiz bile. Oysa bizi içten içe öldüren suretteki değil siretteki acı, değil mi..” der, Jose Mauro de Vasconcelos.
Sevgiyle kalın, evde kalın, hoşçakalın
#leylidevranca
.
.
.
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.