“O” SÖZLERİN ÇİZDİĞİ RESİM
Yıllar öncesi. Güneydoğu’da tenha bir ilçedeyim. İstanbul çocuğuyum. Işıklı caddelerden, denizlerden, martılardan ayrılıp gelmişim. Ne yana baksam dağ, kirli renkler. Ne zaman baksam içimde ağlama hissi.
Çarşıya çıktım. Erkek gibi, pantolonumla. Kızlar pantolon giymezmiş; çok ayıp. Hesap soran bakışlardan iyi bir dayak yedim. Onlardan nefret ettim.
Çarşı dediğin bir avuç dükkân. Saçlarımı nerede kestireceğim? Ben medeniyetten geldim, burada maydonoz bile yok. Maydonozdan da nefret ettim.
Okulda bir koridor. Kızlarla aynı yönde yürüyemezsin. Onlar bir tarafa, sen bir tarafa. Tarafımı ben mi seçtim doğarken? Okuldan nefret ettim.
Bir şarkı söyledi öğrenci. “Yolcusuz yolların anlamı olmaz.” Boş derse gelen öğretmenin gözleri uzaklarda. Burası çok uzak! Uzaklardan nefret ettim.
“Terbiyeli eteğimi” giyip bir gün ekmek almaya gittim. Ekmek. Somun değil. Açık ekmek, öyle düz, gözler önünde. Para nerede? Unutmuşum, utandım. Bıraktım “açık ekmeği”, kapıya yöneldim. “Hele dur!” dedi fırıncının sesi. Kara gözlerinin içi gülümserken ekmeği tutuşturup elime, “ Bişe etmez!” dedi.
Gören gözler için ekmekleri gibiymiş meğer yürekleri. “Açık!”
Anlayabilir mi bunu bir şehirli? Şehirde her şey gizli.
O gün nefretlerimi fırının ateşinde erittim.
Yıllar sonra, Edgü’nün mevsimindeyim. Bir kez daha çaresizliğin mevsimine gittim. Hangi dili konuşuyorduk, kimin diliydi insanı insana anlatan? Hadi, açın bildiğiniz bütün sözlükleri!
Dağ yollarını bilmeyen bir öğretmenin, dağ köyünde konuştuğu dili çevirin kendi dilinize. Bakın o köhne sınıftaki gözlerin içine. İlgililerin ilgisinin yetmediği o yerde, siz verin cevapları kendinize.
Artık ölecek bebe kalmayana dek peş peşe bebelerin öldüğü o yerde, siz öğretin abeceyi kardeşlerine. “Bahara değin yaşar dağ başında yapılan kardan adam.” Isıtın çocukların çıplak ayaklarını kar üstünde.
Haydi, bul sözcüklerini bu kitapta. Hatta yaz bir kâğıda, ver yüreğinin postasına. Emin ol, bulacaktır sahibini .
··
1.573 Gösterim
14 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Yine muhteşem bir inceleme. Ancak bu kadar içten yazılabilir, insanın yaşadıkları ile okuduklarını bir araya getirmesi. Beni de ilk yıllarıma götürdü. Her ne kadar doğuda bulunmasam da, Karadeniz'in dağ köyleri de farklı değil anlattıklarından. Bir öğretmen olarak geç kaldığımız kitaplardan biri. Her inceleme okumamda sipariş listem hızla çoğalıyor. Çok dokunaklı bir inceleme olmuş. Emeğine sağlık.
Öğretmenim, teveccüh göstermişsin. Çok teşekkür ederim. Duygularımıza ve ilkelerimize hitap eden her kitap tanıtımı okumaya güzel bir vesile. Katkım olduysa ne mutlu. 🌸
İçli bir kitaba içli inceleme.Zaten uzun uzun anlatılamaz bu kitap değil mi?Kelimelerin bazı anlamlara gelemediği bir eser. Yine de duyguyu geçirebildin.Hiç aklımdan çıkmıyor bazı kısımları.Hele o "portakal" meselesi.Öğretmenler için ayrı bir anlamı oluyor sanırım bu kitabın.
"İstediğim, çocuklar ölmesin
Çocukların ölümüne
dayanamıyormuşum demek
Hiç çocuğu olmayan, hiç çocukluğu olmayan
Hiç çocuklarla yaşamamışım ben
Gözyaşlarım utancım değil
Daha önce de ağladığımı ansıyorum
Ama bir düşünce:
Ya öbür çocuklar da ölürse
O zaman ne yaparım.."
Çok içten çok güzel bir inceleme hocam elinize sağlık. Sizinle yedi sekiz ay önce bu kitap üzerine biraz konuşmuştuk. Ferit Edgü'nün bu eseri aynı ülkede yaşayan ama farklı dünyaların insanlarına dönüştürülen bireyleri çok iyi anlatıyor. Bu yabancılık duygusunu da eğitim kırabilirdi izin verilseydi şayet verilmedi...
Tekrardan elinize sağlık bu kitabı yorumlamış olmanıza sevindim.
İzin verilmesi, izne bağlı olmak ne bitmez kısır döngü. Oysa iyilik ve doğruluğa bağlı olmalıydı yaşamın anlamı. İnsan olmaya, insanca yaşamaya... Gel gör ki, yurdunu işgal etmiş yabancı askeri bile toprağında bir anıtın altında misafir eden bu coğrafyanın insanı bugün birbirine öfke ve düşmanlık kusabilmekte. Kardeşçe, insanca yaşamak olsun hedefimiz. Gerisi zaten iyilik ve güzellik olur.
Çok teşekkür ederim Adem. Ben de beğenmene sevindim.
Reklam
Minicik elleri donmuştu çocuklarımın.
Kardan, kıştan nefret ettim..
Ellerine sağlık ne güzel yazmışsın yine 🌼❤️🪂
Çocuklar söz konusu olunca yüreğimiz nasıl eriyor değil mi Yeşim’im. Sen de bu hissi iyi biliyorsun. Gönül isterdi ki bu mesleğe gerçekten gönül vermiş “Yeşim”lerle omuz omuza çalışsaydım. Ne yazık ki azız biz. Belki de o yüzden, birbirimize rastlayınca gönülden gönüle bir köprü kendiliğinden kuruluyor.
Çok teşekkür ederim kuzum. Senin de ömrüne sağlık.🥰♥️
Bu sitede bazen bir alıntı bir kitabı okumama sebep oldu şimdi de bu güzel inceleme bu kitabı okumaya niyetlenmeme sebep oldu.. İnşallah alıp okumak nasip olur
Çok güzel yazmışsnz yüreğiniz dert görmesin..
🍀🌼😊
Kitabı okuma isteği uyandırmış olmak ne güzel. Beğenmenize sevindim. Çok teşekkür ederim.🌸