Güzide ile Arif'in yol hikâyelerine şahit oluyoruz kitapta. Yol hikayesi dediysek öyle alelade bir yol değil; tefekkür ve dua dolu bir yol. Biz her güzelliği bu dünyada istiyoruz ama Rabbimiz asıl güzellikleri ebedî aleme saklıyor. Arif ve Güzide'nin doyumsuz muhabbetleri hep bu yola akıyor. Umutsuzluk bertaraf oluyor. Gölgeler unutuluyor, asıllara bakılıyor. Kitapta tam da içimde taşıdığım umudun tanımını buldum. Yazarın üslûbu da sıcacık, çok çok sevdim : )
Peki kimler okusun? Hayatta hep yolcu olma hâlini sevenler okusun. Derdi tasası dünya olanlar okusun. İstediği şey hemencecik olmayınca hayata küsenler okusun. Umudunu kaybetmek üzere olanlar okusun.
·
7 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.