kitabı bitirip duygularımı paylaşmak istedim, kitap bana çok şeyi öğretti. savaşın korkunçluğunu öğretti bir kez daha. savaşın kazananı olmadığını. kadınların ve çocukların her zaman en fazla acı çekmek zorunda olanlar olduğu gerçeğini... savaş kelimesinin korkunçluğunu, acımasızlığını, akış almazlığını, tekrar tekrar sorgulayan bir kitap. savaş. neden, ne için, ne uğruna bu kadar insan böyle akıl almaz acılar çekmek zorunda kalmıştı. çocuklar. küçücük çocuklar. o masum çocuklar. neler yaşamak zorunda bırakılmıştı. ne uğruna.
kadınlar. kadınlar kendilerini vatanı için feda etmişti. çocuklarını. uğruna her şeyi, her şeyi feda edecek kadar çok seviyordular vatanlarını.
2. dünya savaşının sccb ve Almanya arasındaki geçen yılları. kadınların-15-17 yaşlarında kız çocuklarının aslında- tanıklığı ile anlatılıyor kitapta. savaşın içinden çıkıp yaşadıklarına, yaptıklarına, bütün o akıldışı işkencelere, manzaralara,şartlara,acılara... nasıl dayandıklarınakendilerinin de inanmadıkları olayları kadınların kendi ağzından dinliyoruz kitap boyunca.
o kadar korkunç, dehşet şeyler var ki art arda okumak imkansız. çoğu kez kitabı kapatıp ağladım. devam edemedim okumaya. inanmak istemedim ama gerçek olduğunu da biliyordum. öyle dehşet verici şeyler anlatılıyor ki savaş kelimesinden dahi nefret eder hale geliyorsunuz.
savaş biter. 4 yıl boyunca akıl almaz bir savaşın, dehşetin içinde yaşayan kadınlar, asker kadınlar, pilot, sıhhiyeci, muharebeci kadınlar toplumda dışlanırlar. savaşta cesaret madalyaları alan kadınlar. evlenmek istemez kimse onlarla. 'cepheye giden kadın gözü' ile bakılır. kahraman olarak karşılanacaklarınj düşünenen sovyet kadınları savaşın öteki yüzü ile tanışır.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.