Gılgamış ve ÖlümsüzlükFelsefe
Gılgamış destanı, aslında insanın ortak yazgısını (ölümü), ölümsüzlüğe çevirmeye çalışması ama bu çabanın hüsranla sonuçlanması anlatılır. Büyük uruk kralı Gılgamış, kendisi gibi heybetli, güçlü dostu Enkidu ile farklı maceralar yaşar ve bu maceralarda bazı karakterlerin tamamen kendi istekleri doğrultusunda ölümlerine sebebiyet verirler. Bu olayların sonunda tanrıları kızdırırlar. Aslında saldırmalarının bir anlamı yoktur. Humbaba'yı öldürmeseler de olurdu. Aslında destanda ölümsüzlüğün yanında, insandan yani bizden imgeler de var. tanrıların kızması sonucunda Enkidu hastalanır ve Gılgamışın yanında ölür. Bu kendi gibi heybetli adamın çamur olmasını gözleriyle izleyen Gılgamış şöyle düşünür. Eğer Enkidu gibi bana benzeyen bir adam ölüp çamur olabiliyorsa, ben neden olmayayım? ve bu soru üzerine kral Gılgamışı ölüm korkusu sarar ve bu korku sonucunda ölümsüzlüğü aramak için yollara düşer. Bu uzun yolun sonunda Ut-Napiştim'in (Nuh peygamber) yanına varır. Ut Napiştim kral Gılgamışa ırmağın altında olan bir ottan bahseder. Bu ot, insan oğluna ölümsüzlük vermez ama sürekli gençlik Vaadeder. Bunu üzrine kral Gılgamış hemen nehrin dibine iner ve o otu bulup yer yüzüne çıkarır. Ama işin ilginç tarafı, ottan kendisi ısırık almaz onu heybesine koyup Uruka götürmeye çalışır. Aslında burda Prometheusvari bir yaklaşım görüyoruz. yani Gıgamış kendini ve halkını (insanlığı) düşünmüştür. kral Gılgamış heybesiyle birlikte Uruka giderken konakladığı bir mağrada gençlik otunu bir yılana kaptırır ve yılan bu otu yer. Ve bu yılan kanımca şuan da tıbbın simgesi olan yılana evrilir. yazının başında Gılgamışın ölümsüzlüğü bulamamasına bir hüsran dedim ama bu bizim kabullenmemiz gereken bir ortak yazgı. hepimiz insanız ve atamızda insan. bizde bir gün öleceğiz. belki canice bir ölüm olacak bu tıpkı humbaba'ya olduğu gibi, belki de Gılgamış gibi anlamlı bir hayatın sonunda huzurla.
··
19 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.