Mektupları her zaman özel bulmuş ve çok da sevmişimdir. Ortaokul son sınıfta Türkçe öğretmenimiz artık ayrılacağımız için bir mektup yazmıştı biz öğrencilerine. Bu bir kağıda yazılmış, daha sonra sınıftaki öğrenci adedince fotokopisi çekilmiş bir yazı idi. İsmen olmasa da, birebir bana ismimle hitap eden bir mektup olmasa da sonuçta hepimizi düşünerek yazmıştı. Uzun yıllar sakladım o mektubu. Daha sonra sanırım bir taşınma esnasında kayboldu. Bu da böyle bir anı idi işte. Ne kadar da mutlu olmuştum.
Mektup türünün, unutulmaması gereken bir tür olduğu düşüncesindeyim. Çünkü yerinin çok daha önemli olduğunu düşünüyorum. Kalıcı bir hatıra.. Ne kadar teknoloji ile haşır neşir bir insan olsamda elimizdeki telefonlardan atılan mesajlar gibi değil. Sizde bu kitabı okuduktan sonra anlayacaksınız ki mektup çok özel bir türdür. ictendir. Hissettirir.
Mektup türünün gitgide unutulduğu bir dönemin içerinde olduğumuzdan dolayı sanırım, içerisinde bu kadar içten mektuplar barındıran bir kitabı okumuş olmam bende çok güzel duygular uyandırdı.
Kitabın içerisinde bulunan mektuplar bir dosta hitaben yazılmış fakat ona göndermediği bu mektuplar, okuyucuların karşısına bir sevgi bağı ile çıkıyor
ve her bir mektup “Sevgili Dost” cümlesi ile başıyor.
Yazarın okuduğum ilk kitabı, ve beni yazarın başka kitaplarına da yönlendirdi. Bu kalemi sevdim.
Daha önce hiç mektup aldınız mı? İçi burum buram anlam kokan… Posta Kutusundaki Mızıka kitabını elinizde ise almışsınız demektir. Hem de 61 tane ve hepsi “Sevgili Dost” ile başlayan. Keyifle okudum. Sizlere de keyifli okumalar :)
·
23 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.