5Edebiyat
Adının çekiciliğine kapılıp, okumaya karar verdiğim ilk Canan Tan kitabıydı. Büyük ihtimalle son kitabı olacaktır.
Nâzım’la başlayan bir hikaye nasıl bu kadar vasat altı ilerler inanılır gibi değil. Sıradanlık ile kötülük arası bir yerde asılı kaldı. İlk gençlik yıllarımda dahi tercih etmeyeceğim yapay bir serüven heveslisi gibiydi yazar. 5 puan bile çok aslında ama beğeneni çok olduğu için onların gönüllerini kırmak istemiyorum.
Kahramanımız Piraye. Babasının Nâzım Hikmet hayranlığı ile kendisine bu ismi verdiğini öğrendiğinde, bundan sonra hayatının bambaşka olacağını söylüyor bize Piraye, henüz kitabın başlarında. Ve Nâzım sevdalısı okurun beklentisini doğal olarak arttırıyor. Hele araya (yine başlarda) Ahmet Arif şiirlerinden bir iki serpiştirilince, tamam diyorsun yüreğim pır pır okuyacağım bu kitabı. Sayfalar çok hızlı akıyor, bölümler bitiyor. Yanlış bir kitaba mı geçtim ben diye kitabın kapağına bile bakıyorsunuz. Çünkü ne şairimizden bir söz ne de devrimci bir ruh görüyorsunuz. Aksine neler gördüğünüzü spoiler nedeniyle yazmayacağım; ki zaten ciddi anlamda öfkelendim kitabı bitirdiğimde, tekrar anıp tazelemek istemiyorum düş kırıklığımı.
Ne güzel babası varmış diye başladığım hikayedeki baba da fos çıktı ya ona daha çok canım sıkıldı. Ne de olsa bir de isim babasıydı kızımızın. Bakın bana hangi anıyı çağrıştırdı bu hikaye; Ben lisedeyken yan sınıfımıza adaşım bir kız gelmişti. Benim karakterimin tam zıttı. Ben bira içip şiirler okurken yüksek sesle, o elinde ayet kitapları mescit kapılarından ayrılmazdı. Sordum bir gün, kim koydu senin adını diye. ‘Dayım’ dedi, ‘duymuş, kulağına hoş gelmiş, bizimkiler de beğenmiş.. öyle’
İşte romandaki baba da aynı bu dayı.
Neyse.. daha çok şey yazarım da gerek yok. Ne demek istediğimin anlaşıldığını varsayıyorum. Puanı verip yorumsuz da geçebilirdim aslında, ama işte hayallerinin nereden kırıldığıyla ilgili sanırım bu durum.. bazen susamıyor insan.
Sevgiler.. İyi bayramlar
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.