Puan vermedi·167 syf.··
Beğendi
·2019 2. kitabı
·1 saatte okudu
·Okunma: 27 Nisan 2019 14:31
Merhabalar
Bizim büyük çaresizliğimiz...
Barış Bıçakçı' yı "ilk defa keşke bu kitapla tanımasaydım" dediğim bir okuma serüveni oldu. Kitap iki orta yaş erkeğin (Çetin ve Erdem) ailesini trafik kazasinda kaybeden ve yurt dışında yaşayan arkadaşlarının üniversitede okuyan kız kardesine göz kulak olmaları ve aynı evde yaşamaya başlamalarıni ve kıza olan aşklarını konu edıyor ve Erdem 'in olaylara bakış açısından aktarılmış. Belli bir olaylar zinciri ,kurgu olmaması tek düze Erdem' in dilinden anlatışı beni fazlasıyla yordu diyebilirim. Sonu nereye varacak beklentisiyle okudum ve bir yere varamayan bir sonla karşılaştım.
Bunun dışında dili sade ve anlaşır,kolay okunur haldeydi. ( konu baymasaydı daha kolay okunurdu) Edem ile Cetin'in dostlukları takdire şayandi. Erdem' in Çetin ' i :"Dostum benin do sesim" şeklinde tanımlaması , birbirlerine zıt ama biribirlerini tamamlayan ,biri yokken diğeri yarim olan dostlukları ayni kizi sevip onu düşünmeleri vs.böyle arkadaşlık olur mu dedirtti bana.Yaşananları Çetin' in gözünden de okumak isterdim. Özetle ben pek etkilenmedim kitaptan " iyi ki okudum cok sey kattı bana " diyemeyeceğim. Belki de verilmek istenileni ben alamadım, bulamadım bilemiyorum. Ayrıca şunu da eklemek istiyorum; keşke insanların tek çaresizliği bu olsa.... Neyse okumak isteyene keyifli okumalar. Ben başka Barış Bıçakçı kitaplarına şans vermeyi deneceğim.Ama önce bir de filmini göreyim.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.