Öncelikle Ahmet Ümit gibi bir yazarın cümleleriyle tanışma fırsatım olduğu için kendimi hayli talihli hissediyorum. Gelelim Patasana’ya; 3 günde bitirdiğim 402 sayfalık kitabımın son 20 sayfasını okumak içimden gelmedi, çünkü asla bitsin istemedim, adeta yakın arkadaşlarımdan ayrılacak olmanın verdiği hüzün kaplamıştı içimi.
Yazar anlatırken ben kâh Fırat boyu gezdim, kâh arkeoloji ekibine hazırlanan mükellef sofralara oturdum, kâh onlarla Patasana’nın tabletleri için kazılar yaptım; o kadar sahici, o kadar güzeldi her şey.
Cinayetler-katil- maktul üçlemine hiç girmeyeceğim zira romanın polisiye havasını en ufak ipucu ile bile olsa bozmak istemiyorum. Ama kitaptaki genel temaya değinmek gerekirse, insan iki bin yedi yüz yıl önce de aynıydı, iki bin yıl sonra da aynı kalacak. İnsanın hırsı, arzuları, öldürme isteği, hoşgörüsüzlüğü asla son bulmayacak.
Zevkle okudum, isterim ki herkes okusun. 
Patasana
Patasana
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.