Anayurt Oteli, öncelikle çok etkileyici bir kitap. Kitabın başlarında, ortalarında hissettiklerimle sonunda hissettiklerim apayrı şeyler. Kitabı okurken "Off, hiç sevemedim, böyle karakterleri sevmem zaten." dediğim çok oldu ama şimdi "İyi ki okumuşum." diyorum.
Eserdeki baş kahramanımız Zebercet, bir otelde katiplik yapmaktadır.Sessiz sakin, kendi halinde olan bu karakterin psikolojik durumu, takıntıları, geçmişi, umutsuzluğu bilinç akışı yöntemiyle çok detaylı tahlil edilmiş.
Kitapta çok fazla olay yok, olanlar da sarsılmak için gayet yeterli açıkçası.
Sevmeye, sevilmeye, bağlanmaya ihtiyacı olan Zebercet, istediği sevgiyi bulamıyor ve çok da iyi olduğunu savunamayacağımız ruh sağlığı iyice bozuluyor.
Yaptıklarını ne kadar savunmasam da okurken ne kadar kızıp tiksinsem de kitap bitince anlamadığım şekilde Zebercet'e karşı kayıtsız kaldım, kesinlikle herhangi bir öfke kalmadı sadece boşlukta kalmış gibi hissettim.Bu da Yusuf Atılgan'ın ne kadar başarılı bir eser ortaya çıkardığını gösteriyor.
Eserdeki olaylara çok takılmadan, en azından edebi yönünden dolayı bile olsa okunması gerektiğini düşünüyorum.
İyi okumalar...
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.