Olduğumuz noktaya varabilmemiz için geçtiğimiz tüm yollar gerekliydi. Ne kadar göz devirsek de geçmişe, burun kıvırsak hatalarımızdan yana kendimize, ama o davranışı da bir türlü yakıştıramasak karakterimize! yine de gerekliydi. nasıl öyle davranabildiğimizi sorgulasak, beğenmesek, yaftalasak, ne yapsak nafile. Şu an böyle düşünebilip bu açıdan bakabiliyorsak o adımları attığımız içindi. Başarısızlığa, düşmelere muhtacız. Merdivenlerin alt basamaklarını yükseğe ulaşmak için geçmek zorundayız.
Üstelik neyin iyi olduğunu nereden bilebiliriz ki? En mutlu görünenlerin ne sorularla donatıldığını göremeyiz ki. Mutluluk nedir ki hem? Herkesin zincirler halinde belirlediği yapılması gerekenler mi? Kişi özüne kavuşamıyorsa ve ruhu huzur bulmuyorsa insanlarca buddha görülüp nirvanaya yakıştırılsın ne fayda. İnsanlar bir gün bile içinizi yaşayamaz ki. Mutluluk nefsini bastırıp senelerce berduş olmak da değil, nefsine düşüp ayyaş olmak da değil; mutluluk kendini bilip kendini tanımak neticesinde. Sürekli bizimle olan bizle, kaçabilecek bir yer olmayan kendimizle, en yakınımızdaki olan benliğimizle barışmazsak, evet, mutluluk ancak aranacak ve bulunamayacaktır.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.