'' Bir insanı bir yere kapatmak suçtur ama... kapattığınız kişi eğer bir suçluysa, aslında bu bir cezadır. Yani her ceza bir suçtur ve her suç da bir ceza. ''
Birkaç gün önce bitirdiğim bu romanın incelemesini yazmam için önce okuduklarımı sindirmem gerekti. Roman boyunca bir katile kızmamamın sebebini anlamaya çalıştım. Neden onu bu kadar iyi anladığımı, empati duyduğumu anlamaya çalıştım.
Kitap o kadar iyi yazılmış ki kitabı okurken bir yandan da yoruluyorsunuz çünkü sürekli Raskolnikov'un yerinde siz varmışsınız gibi o korkuyu, gerilimi hissediyorsunuz. Suçlu psikolojisini o kadar güzel betimlemiş ki kendinizi bir anda katili savunurken, onun yakalanmamasını isterken buluyorsunuz. Kesinlikle birden fazla okunması gereken bir kitap bence.
*SPOILER*
Kitabın sonlarına doğru geldiğinizde Raskolnikov'un kocakarıyı öldürmesindeki nedeni anlayabiliyorsunuz. Kendi deyimiyle bir "bit" olmadığını kanıtlamak, roman boyunca bahsettiği Napolyon, Sezar gibi "olağanüstü" diye adlandırdığı adamlardan biri olduğunu düşünmesi... Romanın sonunda da teslim olmasının sebebi yaşadığı vicdan azabı değil, büyük (!) adam olmadığını fark etmesidir.
Kitapta en çok Katarina İvanovna'nın ölümünden önce çocuklarını sokakta dilendirmesi ve Raskolnikov'un Petroviç ile olan yüzleşmesi etkilemiştir beni. Raskolnikov'un Sonya'ya her şeyi itiraf ettiği bölüm sonunda Svidrigaylov'un onları dinlediğini öğrendiğimde veya yabancı bir adamın Raskolnikov'a "katil" demesinden sonra da en az Raskolnikov kadar endişelenmiştim.
·
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.