Aslında yazılan her şey bir kişi içindir...Edebiyat
Şu anda ne sıcak ne soğuk bir ortamda, insanının ruhunu huzura kavuşturan klasik bir müzik (bencillik yapıp kim, hangi parçalar olduğunu söylemeyeceğim) eşliğinde çikolata kaplı üzümlerle birlikte kahvemi yudumlarken bir inceleme değil, Butimar’ın bana hissettirdiklerini yazacağım.
Kendimi bataklığın üzerinde biriken toprakta yetişen bir çiçek (hangisi olduğunu belirtmememin sebebi ruh halim) gibi hissediyorum. Çünkü etrafım hep kötülük, risk, olumsuzluk. Bir tarafta büyüyüp kök salıp, polenler dağıtıp kendimden bir iz, imza bırakmak istiyorum. Diğer tarafta büyüdükçe, ağırlaşıp batma riskimi artırıyorum. Kısacası kendimi mengeneye sıkışmış gibi hissediyorum.
Kendimi çiçeğe benzetmem kendimi iyi, güzel bulduğumdan değil, yaratıcının bütün yaratılanları güzel yarattığını düşünmemden ötürü.
Aslında her problem, her kötü şey; güzele, iyiye ulaşmaya çalışırken ortaya çıkmıyor mu zaten? Çünkü herkes sevdiğini elde edip, mutlu etmeye çalışırken oluyor her şey... Kimisi İnandığını, kimisi lider kabul ettiğini, kimisi ailesini, kimisi sevdiğini, kimi kendini...
Şimdi Yusuf ile Butimar’ı düşünüyorum. Yusuf her şeyi -ailesi, yeri yurdunu- neden terk etti, her şeyden ne için vazgeçti? Butimar’ı için.
Butimar’ı neden kaybetti? Onu daha çok mutlu etmek için para kazanması gerektiğine inanıp, para kazanmaya çalışırken kaybetti. Ne kadar acı değil mi?
Belki de iyi ki biz böyle değiliz gerçek hayatta diye düşünüyorum.
Ama şunu farkettim. Oscar Wilde’ın dediği gibi “Herkes öldürür sevdiğini, kimi bir bakışla, kimi dalkavukça sözlerle, kimi altın ellerle...”
Şu hatta keşke Behzad olsaydım; saf ve temiz kalırdım. Keşke Butimar olsaydım; saf ve temiz sevgisini hiç yitirmeden, sevgisi uğruna, sevdiğinin ellerinde canını vermek. Keşke Ali Garbî olsaydım; temiz bir şekilde zalimlerce öldürülseydim. Yine bir sürü keşke biriktirdim...
Ama maalesef Yusuf’um.
Henüz...
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.