o kafesi; sana ait ve seninle yaşamaya razı olanla, sevgilerin yeşerdiği, birleştiği mekan olarak düşünsek "özgürlükleri kısıtlayan kafes" olmaktan çıkar mı?
Ben hep şöyle düşünürüm....herkesin yani her kalpte kuşlar vardır sükut içinde yaşarlar ancak aşk gelince dehşetinden korkup havalanırlar ve bizler kalbimizde bir şeylerin uçuşup pır pır ettiği hissine kapılırız bu hoşumuza gider ancak felaketin habercisidir de...
Mutlu eden her şeydir.. Bazen aşk, bazen çocuğumun sevinci, bazen öğrencilerimin sevgisi, gözlerindeki pırıltı, bazen çok güzel bir müzik, bazen bir kitap, bazen de seninle aynı pencereden bakan bir arkadaş muhabbeti...