Kitabı elime aldım ve girişinde Hatice Erbaş'a ait bir dize karşıladı beni.
"Babanız içerde şiir yazıyor diye
çocuklarımı sessiz ağlattım ben."
İster istemez insanın gözleri doluyor, gözleri dolmayan da ne bileyim yani:))
Daha sonra da yazarın muhteşem şiirleriyle karşılaştım. Kitabı önceden okumuştum ama her zaman elime aldığım için yeni okumuş sayılırım. Etkisinde kaldığım çok beğendiğim bir şiiri de:
Tuhaf bir adam oldum
Kendimle konuşuyorum evin içinde
Biraz da şu koltuğa oturayım, diyorum
Bir gün olsun açık bırakmıyorum yatağımızı
El ayak değmeyen yerler nasıl tozlanıyor böyle
Merak etme, mutfağı tertemiz ettim
Terlikler senin istediğin gibi duruyor
Çamaşır ipini silmeden asmıyorum çamaşırı
Bir kahve yapayım diyorum
İki fincan koyuyorum, süt hazırlıyorum sana
Sessizlikten mi nedir
Bütün bunları yüksek sesle söylüyorum.
İnsan başka nasıl katlanır ölüme, bilmiyorum.
Bence Şükrü Erbaş bir mucize.:))
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.