Uzun süredir “bir” günde okunacak kadar satırların el altında eridiği bir kitap okumamıştım.
Hissettirdiği duygu karmaşası ve hayatın gerçeklerinin suratınıza tokat gibi çarptığı “bir” günden bahsediyorum. İnsanlığın, aslında diğer tüm canlılardan üstün olması yerine ne kadar aciz ve canavar olduğu gerçekleri...
Ah Şengal Dağı’nın kaderi kara, kitabı kara yolcuları. Özgürlüğe kaçarken yaşadığınız onca acıya nasıl dayandı küçük kalpleriniz. Kaç cansız beden bıraktınız o Ezidilerin sığınağı olan dağdaki kayalık betonlar arasında. Kaç günahsız bebek, ağladığı için kaçan yolcuların yeri belli olmasın diye ölüme terkedildi o tepede...
Belki bu kitap sadece bir romandan ibaretti ama bu dünyada ölümden kaçıp ölüme varan kaç sığınmacı hikayesi var kim bilir! Müslümanlık adı altında kaç kan döküldü, kaç kelle koptu, cennetin vaat edildiği söylenerek kaç kız çocuğu onlarca yaşlı “Yardımsever Müslüman” adamların altında gençliğini söndürdü.
Belki bu kitap sadece bir romandan ibaretti ama bu dünyada sayısız Nergisler, Meleknazlar, Zilanlar olduğu sürece biz “insanlar” bütün bu acının sebebi ve olan bitenlerden bi’ haber şekilde, vahşi dünyevi açgözlülüklerimizle, bir canavar olarak hayatımıza devam edeceğiz.
Yargılanan bir inanç/bir düşünce uğruna , ölümden kaçarken hayatta kalabilmek için, uğradığı tecavüzlerin meyvesi, kendi sütünü, kendi avcuna sağıp beslenerek dağda hayatta kalmayı başarmış küçük kız çocuklarının hikayeleri var olduğu sürece hayatımdaki her şeyin önemsiz olduğunu ve biz insanlığın ne kadar zavallı bir topluluk olduğunu öğrendiğim “bir” gündü....
Ne acı!
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.