Oraya yetişeceğiz, buraya yetişeceğiz diye koşturup duruyoruz; görmüyoruz çoğu zaman, duymuyoruz...
Gözümüzün önünde neler olup bitiyor, farkında bile değiliz...
İşte tam da böyle zamanlarda Momo gelsin aklınıza.
Zamanın ne olduğunu göstersin size.
"Daha çok kazanıp, daha çok harcıyorlardı. Fakat yüzleri asıktı, yorgun ve keyifsizdiler, gözleri dostça bakmıyordu."
"Çeşit çeşit yalnızlık vardır. Momo'nunki çok az kişinin bildiği ve çok az kişinin dayanabileceği bir yalnızlıktı. Bir hazine sandığının içine kilitlenmiş ve hazine her gün çoğala çoğala sonunda onu boğacakmış gibi hissediyordu. Hiçbir çıkış yolu yoktu. Kimse ona ulaşamıyor ve o da kimseye varlığını gösteremiyordu. Dağ gibi bir zaman yığınının altında bunalıp kalmıştı."
Momo