Puan vermedi·240 syf.··
Beğendi
·2020 4. kitabı
·8 günde okudu
·Okunma: 06 Temmuz 2020 16:15
Kuşlar Yasına Gider’den sonra okuduğum ikinci Hasan Ali Toptaş kitabıydı bu..
Kitap bir bilinmezle başlıyor aslında..
Babasına yemek götüren Güldiyar, geri döndüğünde konuşma yetisini kaybetmiş olarak geliyor. Başına ne geldiği tam olarak belirtilmese de okuyucu anlıyor tabiki..Sonrasında gözünden dökülen her yaş ,taş olarak elde kalıyor Ve bu haber , yaşadıkları çevrede o kadar hızlı yayılmaya başlıyor ki kötü niyetli birçok insan tarafından etrafları sarılıyor ve Güldiyar, sirkteki zavallı bir hayvan gibi kullanılmaya başlıyor..Merakına yenik düşen onlarca umursamaz insan, her gün Güldiyarın olduğu eve gelmeye başlıyor,gözyaşı yerine dökülen taşları izlemek için ..
Kitap bu çerçevede öyle güzel ilerliyor ki insanların anlamsız seyir merakını, acımasızlığını, yozlaşmış hallerini,kaybettikleri vicdanlarını gözümüze soka soka bize anlatıyor..
Okurken sık sık şu cümleyi kurdum : Biz ne zaman bu kadar kötü insanlar olduk?
Ne zaman yitirdik tüm insani duygularımızı?
Birçok kadın, birçok çocuk bu seyir merakının kurbanı olmadı mı? Kaçımız, bir insan diğeri tarafından hırpalanırken gidip yardım eli uzattı?
Ve kitap boyunca en etkilendiğim cümleyle, insan yanımızı simgeleyen Halil karakterinin o güzel cümlesiyle incelenmemi bitirmek istiyorum ...Hepinize iyi okumalar..
“Sen diyorsun ki, kötüler gelipte bize kötülük edene kadar iyidirler, başımızın üstünde yerleri vardır”
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.