·288 syf.··Beğendi
···Okunma: 17 Temmuz 2020 10:55 "Bir kurban, bir cellat, bir kahraman, yaralı bir savaşçı, sevgiye susamış bir aşık, bir partizan, bir mümin... İnsana ne çok şey sığıyor."
"Bolluğun ortasında insanlar anlam açlığında kıvranıyor."
Her insanın dünyaya bakışı, kitap zevki, sevdiği ve onu mutlu eden şeyler farklıdır.
Ama bir kitapta aradığım, türü ne olursa olsun olmazsa olmaz dediğim şey 'samimiyettir.' Yazdıklarını bana ne kadar geçirebildiği, yüreğime ne kadar dokunabildiğidir.
Yazarın beni muhatap kıldığı üst çerçeveden bakmadığı bir fincan kahve eşliğinde(olmazsa olmaz sütlü ve tek şekerli) önem verdiği bir insan gibi beni karşına alıp konuşmasını, onu okurken satırlarda beni unutmamasını isterim.
Kemal Sayar'da bunu fazlasıyla hissettim.
Her bölümü sindire sindire okudum. O yüzden bu kadar geç bitirebildiğimi söyleyebilirim.
Kitap ile ilgili eleştirebileceğim tek yer bazı noktaların üzerinde ısrarla durması olabilir. Belki bazı arkadaşları bu yönden biraz sıkabilir ama bana iyi geldi.
Kökeni nisyan(unutmak) olan "İnsan" kelimesinin tam olarak hakkını veren canlılarız. Hatırlamak, tekrarlamak bu kadar korkutucu gelmemeli bence.
Kalıplaşmış ve bize dayatılmış kavramlardan uzaklaşarak "İnsan"ı merak eden, tekrarlamak isteyen, unuttuğu bazı değerleri hatırlamak isteyen her insana tavsiyemdir.
"Başka bir ruhtan yankı veren her söz, anılmayı hak eder."