Halide Edip Adıvar'ın Osmanlı Devletinin son dönemlerine ışık tutan, dönemin sosyo kültürel yaşamına dair izler sunan, 2.Abdülhamit dönemini ve Jön Türkler meselesini kurgusal bir çerçevede görmemizi sağlayan romanı.
Dil açısından eski Türkçeye ait kelimelerin bir hayli fazla olduğu, her sayfanın alt kısımında bu kelimelere dair açıklamanın ve karşılıklarının bulunduğunu en baştan söyleyeyim. Bu okumayı tabiki daha güç kılacaktır ama orijinalinin korunması her zaman için alınan haz açısından bakıldığında daha yeğdir bizim için.
Kitaptaki karakterler kitabın ilerleyen zamanlarda akılda kalıcılığını arttıran en önemli unsurlardan. Birbirilerinden farkli kişiliğe sahip karakterler var. Vehbi Dede bilge kişiliği ile, Rabia sert, inançlı ve güçlü yapısıyla, Peregrini batıyı temsil eden, sanatsal yönüyle, Rakım cüce olmasıyla ve iyiyi temsil etmesiyle...
Kitapta Garp ile Şarkın dolaylı yönlerden karşılaştırılmasını görmek mümkün. Tasavvufun, aşkın da harmanlandığı tat veren bir romansal kurgudan söz etmek mümkün. Özellikle bu unsurların Osmanlı' nın son dönemine dair izlenimlerle bir yapıda sunulması okuyucunun birçok hazzı bir arada yaşamasına vesile oluyor. Kitapta başlar itibariyle zaten alenen görülen bir senaryo var, gerçekleşmesi beklenen bir durum var. Her ne kadar dışardan bakınca engel teşkil edecek bir-çok unsur olsa da... Bu senaryo gerçekleşiyor. Sonlara doğru ise yine sizi bilinen bir noktaya doğru sürüklüyor görüntüsü var. Ve garip , şaşırtıcı şekilde kitap gittiği ve beklendiği gibi bitmiyor. Gidişat o denli " bu kitabın sonu böyle bitecek" dedirtiyor ki sonunda yazar sizin beklentinizi karşılamıyor. Bu bende bir şaşırtıcı etkiden ziyade kötü bir seçim oldu. Sanki beklenileni verseydi bu kitap özelinde daha iyi olurdu.
Vurun Kahpeye kitabını okumuş biri olarak bu eseri ondan bir tık daha aşağıda bulmakla beraber kesinlikle okunmasını tavsiye edebileceğim ayri bir tadı içinde barındıran bir kitap olarak okudum. Keyifli okumalar.
·
70 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.