Cesur Yeni Dünya' nın DüşündürdükleriEdebiyat
Doğuyoruz ve o günden itibaren bir mutluluk arayaşına giriyoruz. Yaşımız ilerledikçede Dünya’dan memnuniyetimiz azalıyor. Bunun sonucunda düşünmeye başlıyoruz “Dünya’yı ben yönetseydim ne yapardım?” diye. Ve kimimizde az, kimimizde ise çok nükseden insanları dilediğimiz gibi yetiştirme, tek tipleştirme fikri içimizde yeşermeye başlıyor. (Maalesef en demokratiğimiz, hümanistimiz bile zaman zaman farkında olmadan bu tarz söylemlerde bulunabiliyor.) Benim merak ettiğimse şu: ortalama insan ömrü 70-80 yıl iken, neden bizden sonrası için bu kadar uğraşırız?
.
Cesur Yeni Dünya bir “tek tipleştirme” hikayesi bence. Huxley, eğer bir gün Dünya’yı tam anlamıyla yöntemeye yetebilecek bir güç doğarsa neler olacağına dair öngörülerini yazmış. Dinden, sosyal yaşama, siyasete dair bir çok konuya değinmiş yazar. Bu konularıda Dünya Devleti vatandaşı Berneard’ın sorgulamarıyla başlayaşarak ve Bernard’ın sınırlar dışından getiridiği Vahşi(!) John’un bu yeni dünyayı algılayış biçimini anlatarak aktırır bizlere.
.
Ben sanırım distopyalardan biraz sıkıldığım için, biraz ara vererek okudum kitabı. Birkaç günlük aradan sonra tek seferde 120 sayfayı bitirdim gerçi. Sanırım sorunun bende olduğunun kanıtı. Eğer benim gibi distopyalardan ve onların aynı dünyayı tasvir edip durmasından sıkılmadıysanız içinde yaşadığımız dünyaya dair çokça mesajlar veren bir kitap.
.
Son cümlelerimi söylerken aklıma takılan bir şeyide belirteyim. Tek tipleştirmeye karşıyız, tamam. Ama ya bu savaşların, zulmün başka bir türlü sonu gelmeyecekse!
.
İnsanlık kavramının değerini yitirdiğini her geçen gün biraz daha görüyoruz. Bazen hayvanlarda biribirlerine kızdığında “insan” diye hareket ediyodur gibi geliyor. Ve bence, bizim “hayvan” kelimesini kullanımımızdan daha yerinde olur bu.
.
Sözü uzattım. Kusura bakmayın. Keyifle okuyun, okutun. İyi günler.
·
3 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.