Varoluşun gerçeği: yalnızlıkFelsefe
Daha bu dünyaya ilk geldiğimizde de yalnızdık. Annemize sadece muhtaçtık. O da bize muhtaçtı. Ama bu sadece bir çıkar ilişkisiydi. Ben kendimi bilinçsiz şekilde hayatta tutmaya çalışırken, annem de sevgi duygusunu tatmin ediyordu benimle. Ama ben yine de yalnızdım. Bir çok arkadaşım oldu. Hepsinin yüzünde geniş gülümsemeler olurdu. Ben ise sadece tebessüm ederdim. Çünkü yalnız olduğumun farkındaydım. Bir gün benim de varlığım son bulucak. Bu dünyada sadece ufak bir toprak parçasını kaplayacağım. Başka bir şeye de gerek yok zaten. Ailemin ve arkadaşlarım mezarıma gelecek ilk hafta. Sonra unutulacağım. Zaten hayattayken kimin aklındaydım ki? Varlığımın sebebini aradım hayatım boyunca. Belki buldum belki bulamadım. Ne fark eder ki? Ölmeden önce bir mezarlığa gitmiştim. Sadece bir gün varlığını sürdürmüş bir bebek gördüm mezarda. Ufacık bir mezarı vardı. Hayatının amacını bulmuşmuydu acaba? Sanmam. Demek ki ben bulmasam da olurmuş hayatın anlamını. Olsun yine de denemek gerek derdim. Ama artık yalnızım. Tıpkı gelecekte beni bekleyen mezarlık kadar umursanmayan bir şimdinin içindeyim. Yalnızım.
··
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.